Τρίτη, 6 Ιουνίου 2017

ΤΑ ΕΚΦΥΛΑ ΣΤΕΡΕΟΤΥΠΑ


Η κυρία Ζένια - άκομψα πλουτήσασα στην προ οικονομικής κρίσης εποχή -  άνοιξε τα μάτια της αγχωμένη από την έγνοια της πρωινής συνεδρίας στη λέσχη των ακτιβιστών, καμάρωσε για λίγο το ολόγυμνο κορμί της μέσα στον τεράστιο καθρέφτη που ήταν καρφωμένος στο ταβάνι της κρεβατοκάμαρας , ανακλαδίστηκε για κάμποσα ακόμη δεύτερα πάνω στα μεταξωτά της σεντόνια, και ύστερα γλίστρησε μέσα στις candy crocs δερμάτινες παντόφλες της, αποφασισμένη να ξεκινήσει την ημέρα της.  
-             Ένα σωρό δουλειές έχω να κάνω σήμερα, μουρμούρισε βαριεστημένα!
Αφού τελείωσε στα γρήγορα έναν τυπικό έλεγχο στην κουζίνα για να σιγουρευτεί πως ο άντρας της είχε μαζέψει το τραπέζι του πρωινού του πριν πάει στη δουλειά, και πως ο γιος της έφυγε για το σχολείο παίρνοντας μαζί του και τη σάκα, άφησε να της ξεφύγει ένας μικρός αναστεναγμός ανακούφισης και όδευσε ικανοποιημένη προς την τουαλέτα για να …φρεσκαριστεί!
Δυο ώρες αργότερα, με ριγμένο πάνω της κάτι από την ανοιξιάτικη κολεξιόν του οίκου Dior, έμπαινε στο πολυτελές κατάστημα υποδημάτων «Ζακλίν»:
-             Καλησπέρα σας κυρία μου. Καθίστε!
-             Ευχαριστώ! Θα ήθελα να αγοράσω ένα ζευγάρι γόβες σε απόχρωση του ροζ!
-   Μα, αυτή είναι μια εξαιρετική επιλογή κυρία μου, σας θαυμάζω για το γούστο σας. Της είπε ο καταστηματάρχης περιχαρής. Λείπουν αυτή τη στιγμή τα κορίτσια και θα σας εξυπηρετήσω εγώ προσωπικά. Ποιό είναι το νουμεράκι σας παρακαλώ;
-             Το σαρανταπέντε, απάντησε ανέκφραστα η Ζένια.
-             Μπαρντόν; Απόρησε ο καταστηματάρχης που ήτο γαλλομαθής!
-              Το σαράντα - πέντε, αντιγύρισε ολίγον θυμωμένα η Ζένια που ήτο «elinomathis»!
-             Είναι για σας; Ρώτησε κάπως αμήχανα ο καταστηματάρχης.
-             Όχι βέβαια! Είναι για το …σχολείο!
Ας πάρουμε όμως τα πράγματα από την αρχή!
Δύο εβδομάδες νωρίτερα, ο Διευθυντής του Γυμνασίου που πήγαινε ο γιος της ο Λελές (Εκ του Αλέξανδρος), ενημέρωσε τους γονείς πως από την μεθεπόμενη Δευτέρα θα άρχιζε σύμφωνα με το πρόγραμμα του υπουργείου παιδείας, η θεματική εβδομάδα με αντικείμενο «Σώμα και Ταυτότητα». Άξονες του προγράμματος θα είναι: α) Η διατροφή και η ποιότητα ζωής. β) Η πρόληψη του εθισμού και των εξαρτήσεων και γ) Οι Έμφυλες ταυτότητες!
Για το περιεχόμενο των δύο πρώτων αξόνων, κάτι κατάλαβε η Ζένια. Αλλά τον τρίτο; Τι να σημαίνει τάχα έμφυλες; Αναρωτήθηκε! «Μάλλον θα εννοούσε έκφυλες ο βλάκας», είπε από μέσα της!
Ωστόσο, ο αρχικός της προβληματισμός μετατράπηκε σε πλέριο ενθουσιασμό, όταν ο Γυμνασιάρχης και μία εκπρόσωπος του υπουργείου που παρίστατο, τους εξήγησαν με κάθε λεπτομέρεια, ποιες είναι οι διαφορές ανάμεσα στο βιολογικό και το κοινωνικό φύλο, πως είναι ζήτημα εθνικής αξιοπρέπειας πλέον η αποδόμηση των έμφυλων στερεοτύπων, και τέλος, πως η μάστιγα των ομοφοβικών και των τρανσφοβικών αντιλήψεων πρέπει να εκλείψει παντελώς από την κοινωνία και το σχολείο! Ήταν μάλιστα τόσο μεγάλος ο ενθουσιασμός της, που όταν λίγο μετά συνάντησε τις φίλες της στο κομμωτήριο και στη λέσχη των ακτιβιστών, δεν μπορούσε να τον συγκρατήσει!
-   Που να σας τα λέω κορίτσια! Αυτές κι αν είναι εξελίξεις στο σχολείο… τα φύλα που γνωρίζαμε τελείωσαν, πεθάνανε, δεν είναι πλέον δύο αλλά πέντε, μπορεί και έξι, μπορεί και περισσότερα!
-   Ωραία, απάντησε η πρόεδρος της λέσχης και ενεργό στέλεχος διαφόρων ΜΚΟ. Ο αγώνας τώρα δικαιώνεται! Εμείς, συνέχισε, έχουμε ετοιμότητα να διαθέσουμε στα σχολεία τους δικούς μας εκπροσώπους των φορέων όπως: ομοφυλόφιλους, αμφιφυλόφιλους, ετεροφυλόφιλους, φυλομεταβατικούς, αμφισεξουαλικούς, ασεξουαλικούς κ.α., για να ενημερώσουν τα παιδιά και κυρίως να υλοποιήσουν, όπως προτείνει το υπουργείο, τις δικές τους βιωματικές δραστηριότητες, με διαδραστικά παιχνίδια και θεατρικά δρώμενα!   
Τα λόγια της προέδρου, ράπισαν αρμονικά τις πιο ευαίσθητες χορδές της Ζένιας. Τέτοια ευτυχία είχε να νοιώσει από την ημέρα που γέννησε τον μονάκριβο Λελέ της και της ανήγγειλαν στο μαιευτήριο: ΑΓΟΡΙ! Επέστρεψε γρήγορα στο σπίτι, αφού πρώτα παρήγγειλε έτοιμο φαγητό από το ντιλιβεράδικο «Η Κουζίνα της Μαμάς» και περίμενε τον Λελέ να γυρίσει από το σχολείο.
Λελέ μου που να σου τα λέω! Είμαι πολύ χαρούμενη σήμερα! Σε δυο βδομάδες από τώρα θα αρχίσει η Θεματική Εβδομάδα στο σχολείο σου, με θέμα τις έμφυλες ταυτότητες και την αποδόμηση των στερεότυπων. Σήμερα όλοι γνωρίζουμε ότι η σεξουαλικότητα είναι ρευστή και ότι η ετεροφυλοφιλία δεν είναι πια ο κανόνας! Μου λες σε παρακαλώ, με ποιο δικαίωμα αποδίδει ο γιατρός αυθαίρετα το φύλο κατά τη γέννηση ενός παιδιού; 
-   Μαμά σου έχω πει χίλιες φορές να μη με λες Λελέ αλλά Αλέξανδρο, όπως με βάφτισαν. Και δεύτερον, πως δεν θα φάω γιατί έχω κανονίσει με την παρέα να πάμε στο κολυμβητήριο για καταδύσεις!
-   Επειδή όμως, συνέχισε απτόητη η Ζένια, δεν τους πολυεμπιστεύομαι αυτούς που χρόνια τώρα διαλύσανε την παιδεία και το κράτος, σκέφτηκα πως καλό θα ήταν να βρούμε εμείς εδώ στο σπίτι το κοινωνικό σου φύλο! Γι’ αυτό σου αγόρασα αυτές εδώ τις ροζ γόβες, για να τις δοκιμάσεις! Μόνο που δεν βρήκα ακριβώς στο νούμερό σου και ίσως να σε στενέψουνε λιγάκι! Αλλά δεν πειράζει, και να μην σου κάνουν, ίσως γνωρίζοντας πως είναι δικές σου, να σου κάνει κλικ, να αποδομήσεις τα στερεότυπα και να αναγνωρίσεις το δικό σου φύλο! Ας είναι και ξεχωριστό, κάποιο καινούριο που να μην το έχουνε οι άλλοι!
-   Μάνα σε επηρεάσανε μου φαίνεται αυτές οι αλλόκοτες που κάνεις παρέα! Τα χρωμοσώματά μου είναι μια χαρά και δεν έχουνε καμιά ανωμαλία. Εσύ με τα μυαλά σου μάλλον δεν τα πας καλά! Εξάλλου αυτό το πρόγραμμα με τις έμφυλες ταυτότητες έχει εφαρμοστεί το ίδιο ακριβώς στην Αυστραλία και αποσύρθηκε γιατί απέτυχε. Παρατηρήθηκε μάλιστα εκεί το φαινόμενο, μέσα σε ένα μόλις έτος, διακόσια πενήντα παιδιά να παρουσιάσουν την διαταραχή «Δυσφορία γένους» και να τα τρέχουν οι γονείς τους στους ψυχιάτρους. Και πολλά άλλα παιδιά στην Νέα Ουαλία της Αυστραλίας, να έχουν πάθει σύγχυση με το φύλο τους και να επιθυμούν να γίνουν τρανς!
-   Αυτά είναι παραμύθια των συντηρητικών! Εκνευρίστηκε η Ζένια!
-   Καθόλου, το διάβασα στην επίσημη ιστοσελίδα της Daily Telegraph πρόσφατα. Ευτυχώς, συνέχισε ο Αλέξανδρος, που αντικατέστησαν οι Αυστραλοί αυτό το ύπουλο πρόγραμμα με ένα πραγματικό αντι-εκφοβικό (Αντι-μπούλιγκ). Είναι άλλο πράγμα να σεβόμαστε όλοι την διαφορετικότητα των άλλων και τις σεξουαλικές τους επιλογές, και άλλο να μας περιγράφει στο σχολείο ο κάθε «ιδιαίτερος» τα βιώματά του με το ζόρι!
-             Φεύγω τώρα μάνα, γεια χαρά! Και που είσαι, μην τις πετάξεις τις ροζέ τις γόβες! Θα τις φορέσω του χρόνου στην παρέλαση για να ευχαριστηθούνε οι επίσημοι της πολιτείας!
-   Που πας παιδί μου μεσημεριάτικα με τα βατραχοπέδιλα; Θα σε δούνε στη γειτονιά και θα πούνε ότι στην οικογένειά μας έχουμε συντηρητική σκέψη και σκουριασμένα στερεότυπα! Γιατί δεν με ακούς μία φορά κι εμένα και είσαι ξεροκέφαλος σαν τον πατέρα σου; Τι θα πω στον κόσμο που θα σε δούνε έτσι, σ’ αυτό το χάλι; 
-   Πες τους, απάντησε ο Αλέξανδρος ειρωνικά, πως ο γιός σου πήρε μαζί του τα βατραχοπέδιλα και πηγαίνει στο κολυμβητήριο για να ντυθεί γοργόνα και να αποδομήσει τον Αλέξανδρο!!!
-   Θεέ μου τι τραβάω η δόλια μάνα. Αυτό το παιδί βάλθηκε να με καταστρέψει!
Γιάννης Β. Δεβελέγκας

Δευτέρα, 22 Μαΐου 2017

ΕΥΡΩΣΚΕΠΤΙΚΙΣΜΟΣ


            Σαν έφτιαχνε ο καιρός, παλιότερα, είχαμε το συνήθειο με την παλιοπαρέα να περνάμε πολλά από τα βράδια μας στην ταβέρνα της κυρά Αρχόντισσας, πίνοντας δροσερή μπυρίτσα κι απολαμβάνοντας τα καλομαγειρεμένα θαλασσινά της, δίπλα στο διακριτικό κυματάκι του Παγασητικού, απ’ την πλευρά του βρέχει το μαγευτικό Πήλιο!
 Ήταν η μακρινή εποχή που σιγά - σιγά η ΕΟΚ μετασχηματιζόταν σε ΕΕ, που γκρεμίζονταν τα τείχη του υπαρκτού σοσιαλισμού, που άνοιγαν τα σύνορα ανάμεσα στα κράτη μέλη της ευρωπαϊκής κοινότητας και που αποκτούσε ο κάθε ευρωπαίος πολίτης τη δυνατότητα να μετακινείται, να εργάζεται, να τοποθετεί τα χρήματά του και να αγοράζει ελεύθερα περιουσία, σε όποια χώρα της ευρωπαϊκής ζώνης επιθυμούσε.
Ήταν η  εποχή που ο  Έλληνας υπουργός των εξωτερικών δήλωνε κατηγορηματικά: «Από εδώ και πέρα θα λέμε πως καταγόμαστε από την Ευρώπη και έχουμε ως ιδιαίτερη πατρίδα την Ελλάδα!
Η κυρά Αρχόντισσα λοιπόν, ήταν μια λεπτοκαμωμένη ώριμη ηλικιακά γυναίκα, πάντα χαμογελαστή, ευπροσήγορη και περιποιημένη. Σωστή αρχόντισσα κυρά! Πανέμορφο, φιλόξενο και αρχοντικό, φάνταζε και το χωριουδάκι του Πηλίου που μας φιλοξενούσε, έτσι χτισμένο όπως στεκότανε αμφιθεατρικά, πάνω ακριβώς από την παραλιακή ταβέρνα.
Όταν νύχτωνε για τα καλά και η πελατεία αραίωνε, η κυρά Αρχόντισσα ξεκρέμαγε από τον τοίχο τη γλυκόλαλη κιθάρα της κι έπιανε το τραγούδι κάτω από το θρόισμα των φύλλων της αγριελιάς που συγκρατούσε, ίσα για να μην κρυώνουμε, το νυχτερινό αεράκι που έσπρωχνε η θάλασσα προς τη στεριά.   
Ξαφνικά, στην παρθενική μας επίσκεψη σε ένα από τα επόμενα καλοκαίρια, μας υποδέχθηκε στο ταβερνάκι αντί για την κυρά Αρχόντισσα, μια έκπληξη! Παρότι στο περιβάλλον δεν φαίνονταν να υπάρχει κάποια αλλαγή, κάτι μας χάλαγε. Κάτι δεν πήγαινε καλά, κάτι έλλειπε από τη μαγεία αυτού του τόπου που γίνονταν αμέσως αισθητό! Η απορία μας ωστόσο λύθηκε, όταν πλησίασε το καλό μας το γκαρσόνι για την παραγγελία. Ήταν ο μόνος που είχε απομείνει απ’ το παλιό προσωπικό.
Όπως μας εξήγησε, μετά από τις επίμονες ερωτήσεις μας, οι περισσότεροι κάτοικοι του χωριού είχαν πουλήσει τα σπίτια τους σε μια μεγάλη κτηματομεσιτική εταιρεία του εξωτερικού και αυτή με τη σειρά της τα μοσχοπούλησε σε Βορειοευρωπαίους, που είχαν ήδη εγκατασταθεί με τις οικογένειες και τα συμπράγκαλά τους και ήταν τώρα ιδιοκτήτες. «Και η κυρά Αρχόντισσα;» ρωτήσαμε. «Πήρε καλά λεφτά», μας είπε το γκαρσόνι χαμηλώνοντας την ένταση της φωνής του και κοίταξε δειλά προς τη μεριά της κουζίνας, όπου έστεκε και παρακολουθούσε σαν Κέρβερος με τα χέρια σταυρωμένα μπροστά στο τεράστιο πλαδαρό της στήθος η νέα ταβερνιάρισσα, ενοχλημένη φανερά από την καθυστέρηση!   
Αυτό ομολογώ πως ήταν για μένα - τον θερμότατο υποστηρικτή της ευρωπαϊκής ενοποίησης - μία πρώτη απογοήτευση! Μια ψυχρολουσία που τη συνειδητοποίησα σε όλο της το μέγεθος, όταν παρατήρησα στα διπλανά τραπέζια την αλλαγή στη συμπεριφορά των ξένων πελατών, που τώρα πια, δεν καθόντουσαν με τον ίδιο τρόπο όπως συνήθιζαν παλιά, όταν ερχόταν σαν τουρίστες. Τώρα ήτανε αυτοί οι «ντόπιοι» και τ’ αφεντικά, με αυξημένα δικαιώματα! Είχαν εγκαταλείψει το γλυκανάλατο ύφος του ψευτοπολιτισμένου, του δήθεν ευγενικού και διακριτικού Ευρωπαίου που παραδίδει μαθήματα καλής συμπεριφοράς στους ιθαγενείς, κρατώντας με εξαιρετική λεπτότητα τα μαχαιροπίρουνα ανάμεσα στα δάχτυλά του και μηρυκάζοντας αέναα μια πιρουνιά χωριάτικης ή ένα κομματάκι από πεπόνι, πίσω από τα ερμητικά σφραγισμένα χείλη του!  
Τώρα είχα μπροστά μου αγενείς ανθρώπους, καβουρντισμένους στον ήλιο φωνακλάδες, που αδιαφορούσαν επιδεικτικά για τα δικαιώματα των άλλων γύρω. Ανθρώπους καταπιεσμένους στην πατρίδα τους, που εκδηλώνονταν εδώ με το ύφος το τραχύ, του άξεστου, του αγροίκου! Επανέφερα στη μνήμη μου εκείνους τους ιμιτασιόν κριτές, που ενώ συλλήβδην χλεύαζαν όλους τους Έλληνες για τα σπρωξίδια στις ουρές των στάσεων των λεωφορείων, όταν αυτοί ξεβολεύτηκαν με την ενεργειακή κρίση του ¨73 και αναγκάστηκαν για ώρες να περιμένουν στις ουρές των βενζινάδικων για λίγα καύσιμα, αυτοί, οι «πολιτισμένοι», έβγαλαν τα πιστόλια και τα μαχαίρια, και σφαζόντουσαν!
Εκείνο το βράδυ αισθάνθηκα για πρώτη φορά σαν να ήμουν ξένος στην πατρίδα μου, φιλοξενούμενος. Σα να βρισκόμουνα σε άλλη χώρα! Συνειδητοποίησα πως μέσα σ’ αυτήν τον τεράστια κοινότητα που λέγεται Ευρωπαϊκή Ένωση αν δεν εισέλθουμε ως χώρα ισχυρή, θα εξαφανιστούμε. Θα μας καταπιούν τα μεγαλύτερα κράτη, θα μας αφομοιώσουν σε τόσο μεγάλο βαθμό, που θα χάσουμε την εθνική μας ταυτότητα. Και η ελληνική, δεν είναι μια ταυτότητα όποια κι όποια, έχει τεράστια βαρύτητα και ιστορία, την οποία, έχουμε χρέος να διαφυλάξουμε!
Τι όμως καταφέραμε όλα αυτά τα χρόνια από το 1979 που μπήκαμε στην μεγάλη αυτή κοινότητα; Δυστυχώς τίποτε! Επιλέξαμε ηγεσίες και κυβερνήσεις πολύ κατώτερες των περιστάσεων, που το μόνο που φρόντισαν με επιτυχία, ήταν να διαμορφώσουν ένα θεσμικό πλαίσιο εξουσίας και ατιμωρησίας για να ικανοποιήσουν τα αρρωστημένα πάθη τους και να προστατεύονται από τις αδυναμίες και τη μικρότητά τους.
Αυτό είχε ως αποτέλεσμα η Ελλάδα να μην ισχυροποιηθεί όπως θα έπρεπε, εκμεταλλευόμενη τον πλούτο της και τα τεράστια ποσά που έλαβε μέσα από διάφορα πακέτα και προγράμματα, γιατί αυτοί που τα διαχειρίστηκαν τα κατασπατάλησαν, άλλοτε με το πρόσχημα ότι είχαν να καλύψουν το δημοκρατικό έλλειμμα που υποτίθεται πως είχε η χώρα, άλλοτε σε φιέστες τύπου Ολυμπιάδας, και βέβαια, για τη δημιουργία κομματικών στρατών που τους διατηρήσανε και τους διατηρούν ως σήμερα στην εξουσία. Και η κατάληξη; Να καταντήσουμε το περίγελο και οι ζητιάνοι της Ευρώπης, και να κινδυνεύουμε να χάσουμε τελείως την εθνική μας ανεξαρτησία και ταυτότητα!
Μια Ελλάδα αδύναμη δεν έχει τη δυνατότητα σε κανένα επίπεδο να θέτει και να επιβάλει τους δικούς της όρους. Εξαρτάται δυστυχώς η επιβίωσή της από τις επιθυμίες, τα συμφέροντα και τις επιδιώξεις των εταίρων της. 
***
Με αυτές τις σκέψεις να με ακολουθούν, ανταποκρίθηκα τις προάλλες στην τιμητική προσωπική πρόσκληση, να συμμετάσχω σε μία εξαιρετική εκδήλωση που διοργάνωσε με επιτυχία, η Αντιπροσωπεία της Ευρωπαϊκής Επιτροπής στην Ελλάδα σε συνεργασία με το Πανεπιστήμιο Ιωαννίνων. Σε ένα διάλογο πολιτών με τον Επίτροπο Ανθρωπιστικής Βοήθειας και Διαχείρισης Κρίσεων της ΕΕ και με θέμα: «Ποια Ευρώπη Θέλουμε;»,
Από την εισαγωγή του Κυπρίου Επιτρόπου, αλλά και τη συζήτηση που ακολούθησε, έγινε φανερό το μέγεθος του προβληματισμού που υποβόσκει στις Βρυξέλλες και στον τόπο μας, από την αλματώδη άνοδο του ευρωσκεπτικισμού. Ποια Ευρώπη θέλουμε;
Έγινε φανερός ο προβληματισμός για το έλλειμμα αλληλεγγύης, ευημερίας, ευζωίας και βιωσιμότητας του υφιστάμενου ευρωπαϊκού μοντέλου. Ποια Ευρώπη θέλουμε;
Εκδηλώθηκε ο προβληματισμός για την απροθυμία της Ευρώπης να λάβει θέση και να στηρίξει την Ελλάδα και την Κύπρο απέναντι στην τουρκική επιθετικότητα και τις προκλητικές διεκδικήσεις που εγείρει στο Αιγαίο και την ανατολική Μεσόγειο. Ποια Ευρώπη θέλουμε;
Επισημάνθηκε, έστω και έμμεσα, η απαράδεκτη στάση της ΕΕ στο προσφυγικό – μεταναστευτικό ζήτημα, με την επιλογή της να σφραγίσει τα σύνορα των κεντρικών και βόρειων χωρών και να εκθέσει κατ΄ αυτόν τον τρόπο την Ελλάδα σε τρομακτικούς κινδύνους σε περίπτωση «ατυχήματος» στη Μέση Ανατολή, που θα είχε ως αποτέλεσμα να μετατραπεί η Ελλάδα σε ένα μεγάλο hotspot και να εξαφανιστεί! Ποια Ευρώπη θέλουμε;
Αναρωτηθήκαμε όσοι παρευρεθήκαμε στη συζήτηση, ακόμη κι όσοι δεν το εκδηλώσαμε: Γιατί να είναι άραγε ουδέτερη έως αρνητική η στάση της Ευρώπης, απέναντι στα προβλήματα της υπογεννητικότητας, της ανεργίας και της μαζικής φυγής των άριστα επιστημονικώς καταρτισμένων νέων μας; Γιατί η Ευρώπη τηρεί ουδέτερη έως αρνητική στάση, απέναντι στην απροκάλυπτη παραβίαση της νομιμότητας και των ανθρωπίνων δικαιωμάτων στην Ελλάδα;
Αναρωτηθήκαμε αν σήμερα στην ΕΕ, υπάρχει έστω και ένας πολίτης της, που να την θεωρεί πατρίδα!
Και πάνω απ’ όλα αναρωτηθήκαμε: «Αυτή την Ευρώπη θέλουμε»;  

Γιάννης Β. Δεβελέγκας



Πέμπτη, 4 Μαΐου 2017

ΤΟ ΤΑΤΟΥΑΖ ΤΗΣ ΑΜΑΡΤΙΑΣ


            Ο Μιχαλάκης, σπούδαζε στην Ανωτάτη Εθνική Σχολή Καλών Τεχνών των Παρισίων, γιατί …έπιανε το χέρι του!
Η Σίσι, απαρηγόρητη, έκανε διακοπές διαρκείας στη Γαλλική πρωτεύουσα, για να ξεχάσει τον λεγάμενο, που της είχε δώσει πριν λίγες μέρες στο Μαρούσι, τα …παπούτσια στο χέρι.
Συναντήθηκαν τυχαία μια Δευτέρα πρωί, στο εργαστήριο τέχνης Tattoo του διάσημου τατουέρ Αντουάν, στην αριστερή όχθη του Σηκουάνα:
-            Ελληνίδα είσαι; Κι εγώ από την Αθήνα. Σπουδάζω καλές τέχνες και ζωγραφική αλλά φαίνεται πως δεν έχει ψωμί η υπόθεση και γι αυτό σκέφτομαι να τα παρατήσω και να ασχοληθώ με το τατουάζ που έχει πέραση. Ο Αντουάν θα γίνει ο μέντοράς μου. Τον γνώρισα τις προάλλες σε ένα σεμινάριο δερματοστιξίας, με εκτίμησε από την πρώτη στιγμή και μου είπε: Μισέλ, θα γίνω ο «γκουρού» σου! Θα σου μάθω όλα τα μυστικά της τέχνης του Tattoo γιατί φαίνεται πως …έχεις χέρι»!!!
-              Εγώ απλά κάνω διακοπές, είπε η Σίσι και χαμήλωσε σεμνά τα βλέφαρά της. Είναι της μόδας βλέπεις και σκέφτηκα να κάνω ένα μικρό τατουάζ στο …μπράτσο, έτσι, για να θυμάμαι το Παρίσι!  
            Το αίσθημα ανάμεσα στη Σίσι και στον Μιχαλάκη ήταν κεραυνοβόλο! Άνθισε ξαφνικά και ανεξήγητα, ένας μεγάλος έρωτας: «Σε αγάπησα από την πρώτη στιγμή», της εκμυστηρεύτηκε ο Μιχαλάκης μια βδομάδα αργότερα στο δωμάτιο του ξενοδοχείου της, στην δεξιά όχθη του Σηκουάνα. «Κι εγώ Μιχάλη μου το ίδιο, είσαι ο άντρας της ζωής μου, η πρώτη, η μεγάλη μου αγάπη και η παντοτινή», του ορκίστηκε η Σίσι και χαμήλωσε σεμνά τα βλέφαρά της.
            Οι μέρες όμως δυστυχώς πέρασαν γρήγορα, όπως συνηθίζουν να περνάνε οι μέρες σ’ αυτές τις περιπτώσεις, και η Σίσι πήρε το αεροπλάνο για Ελλάδα. Στο «Ελευθέριος Βενιζέλος» την περίμενε με ανυπομονησία η κολλητή της.
-            Τι να σου πω Τέτη μου, της είπε μετά τα σχετικά σταυρωτά φιλιά, από εκείνα που μόνο οι καλύτερες οι φίλες ξέρουν να …σταυρώνουν. Ο Μιχάλης είναι μούρλια, το πάμε σοβαρά, και ο μπαμπάς του δικηγόρος, τα φυσάει, τρέλα σου λέω, είμαι τόσο ευτυχισμένη. Και η μαμά του εισοδηματίας, δεν ξέρουνε τι έχουνε, μοναχοπαίδι. Άσε! Που να σου τα λέω! Έχουμε και τον ίδιο ωροσκόπο! Είμαι τόσο, μα τόσο ερωτευμένη, για πρώτη φορά στη ζωή μου!
-            Τι λες βρε Σίσι; Πριν ένα μήνα δεν πήγες στο Παρίσι για να ξεχάσεις τον Λαλάκη τον Λέπουρα επειδή σε παράτησε; Εσύ δεν έλεγες πως ήταν ο άντρας της ζωής σου και δεν μπορούσες να τον ξεπεράσεις; Δεν είχες κάνει από ένα τατουάζ σε κάθε στήθος σου; Δύο μεγάλα Λάμδα κεφαλαία, για να του αποδείξεις πόσο αφοσιωμένη θα του είσαι;
-            Αυτά τα τακτοποίησε ο Ανουάν Τέτη μου, ο μέντορας του Μιχαλάκη. Πάμε όμως στην παραλία της Βάρκιζας, στο καφέ που με πήγαινε ο Λαλάκης για φρέντο καπουτσίνο και θα σου πω εκεί τις λεπτομέρειες.
***
-            Τέλεια είναι εδώ Τέτη μου. Πολύ μου έλειψε η θάλασσα και το γαλάζιο στο Παρίσι. Που λες, τη μέρα που συνάντησα τον Μιχαλάκη, όπως ξέρεις, είχα κλείσει ραντεβού στον Αντουάν για να μου σβήσει τα ηλίθια τα Λάμδα του Λαλάκη. Στην αρχή απογοητεύτηκα γιατί όπως μου είπε ο διάσημος αυτός τατουέρ - που κέντησε εκτός από τους άλλους και τη Βικτόρια Μπέκαμ - αυτά δεν σβήνουνε τελείως και θα έπρεπε να γίνει χειρουργείο. Είναι δηλαδή κάτι σαν τα μνημόνια στην Ελλάδα. Μόνιμα! Εδώ όμως βγήκε από μέσα μου το ελληνικό δαιμόνιο Τέτη μου και του αντιπρότεινα να κάνουμε κάτι σαν το τέταρτο μνημόνιο. Δηλαδή και τα ταττού του Λαλάκη να υπάρχουνε όπως τα μέτρα, και να μην ενοχλούν κανέναν γιατί θα κάνουμε αντίμετρα! 
-            Τώρα με μπέρδεψες τελείως Σίσι μου!
-            Του αντιπρότεινα λοιπόν σαν αντίμετρα, το κάθε Λάμδα να το μετατρέψει σε πύργο του Άιφελ, κάτι που γίνεται εύκολα!
-            Και εκείνος δέχθηκε;
-            Στην αρχή μου είπε ότι ήτανε απάτη, πρόστυχο, ανήθικο και κάποιες άλλες τέτοιες σαχλαμάρες, αλλά όταν του έκανα λίγο …μασάζ και του εξήγησα, πείστηκε, και τελικά το δέχθηκε, είπε η Σίσι και χαμήλωσε σεμνά τα βλέφαρά της.
-            Και τώρα άκου το καλύτερο. Την άλλη εβδομάδα έρχεται ο Μιχαλάκης για να με γνωρίσει στους δικούς του.
***
            Την άλλη όμως μέρα, χτύπησε το τηλέφωνο.
-            Σίσι, ο Μιλάλάκης είμαι, ο ...Μισέλ! Σε πήρα να σου πω, πως δεν θα έρθω στην Αθήνα γιατί τα έμαθα όλα για σένα και για τα τατουάζ, ξέρεις, εκείνους τους δυο …πύργους που έχεις στα βυζιά σου.
-            Κατάλαβα, κάτι θα σου ξεφούρνισε η …φίλη μου η Τέτη, θα σου τα πρόφτασε τα νέα, αλλά να ξέρεις Μιχαλάκη πως ότι και να σου είπε αυτή, είναι επειδή με ζηλεύει θανάσιμα γιατί ήταν πάντα ερωτευμένη με κάποιον Λαλάκη Λέπουρα, που όμως αυτός ήθελε εμένα, χωρίς όμως εγώ να έχω κάνει τίποτε μαζί του, είπε η Σίσι και χαμήλωσε σεμνά τα βλέφαρά της.
-            ‘Όχι Σίσι, δεν μου τα είπε η φίλη σου η Τέτη. Ο Αντουάν μου τα είπε όλα, ο «γκουρού» μου!
-          Ο Αντουάν; Γιατί;
-          Γιατί, όπως λέει, βεβαιώθηκε πως πιάνει για τα καλά το …χέρι μου!!!


Γιάννης Β. Δεβελέγκας

Σάββατο, 29 Απριλίου 2017

Δώστε Χώρο στους Νέους Πολιτικούς.

    

     Δυο κουβέντες και μια ευχή αποτυπώνονται όλο κι όλο σ αυτό το κείμενο. Έτσι όπως έρχονται στο μυαλό, χωρίς επεξεργασία και διορθώσεις. Είναι ο ειρμός του πολίτη, που παράγεται αυθόρμητα, ενώ  παρακολουθεί μια παράσταση, ευρισκόμενος ο ίδιος επί σκηνής. Ένα δράμα, που εξελίσσεται με φόντο την πατρίδα μας. Τη χώρα  με τον αξεπέραστο πνευματικό πολιτισμό, το απαράμιλλο φυσικό κάλος, τα μοναδικά σε έμπνευση, τέχνη και αρχιτεκτονική μνημεία, την ένδοξη μακρόχρονη ιστορία και παράδοση και προπάντων τη χώρα-μάνα, που γέννησε και μεγάλωσε το μακράν καλύτερο πολιτικό σύστημα. Τη Δημοκρατία.

     Πρωταγωνιστές του δράματος που εξελίσσεται, με το κοινοβούλιο σε πρώτο πλάνο, είναι πολιτικοί άνδρες, που αυτοσχεδιάζοντας, δίνουν ρεσιτάλ χυδαιότητας, θράσους, υποκρισίας και κακογουστιάς, στέλνοντας συνειδητά προς το ακροατήριο μηνύματα μίσους και διχόνοιας, αδιαφορώντας για τους νέους και τα παιδιά που παρακολουθούν από τα θεωρεία, με την ψυχή και την καρδιά τους ακόμα αγνή, παρθένα και αμόλυντη. Τους νέους και τα παιδιά που θα κληθούν αύριο να σηκώσουν στις πλάτες τους το βαρύ φορτίο της ελληνικής κληρονομιάς.

     Το δράμα σε όλη αυτή την ιστορία είναι, ότι αυτοί οι θλιβεροί και ατάλαντοι πρωταγωνιστές, είτε αναδεικνύουν στο λόγο τους την Ελλάδα, την Ελληνικότητα και το Έθνος, χωρίς ωστόσο να έχουν στη ζωή τους καταβάλλει την παραμικρή προσπάθεια να μοιάσουν στο ελάχιστο στους προγόνους μας, είτε αναδεικνύουν στο λόγο τους τη Δημοκρατία, χωρίς να συμπεριφέρονται οι ίδιοι δημοκρατικά αφού δεν ανέχονται και δεν αποδέχονται διαφορετικές από τις δικές τους απόψεις και ιδεολογίες, αφορίζοντας και πολεμώντας βίαια κάθε τι ξένο στη δική τους αντίληψη. Όλοι μαζί σε χορό και δυστυχώς πολλές φορές με θεσμικούς εκπροσώπους ως κορυφαίους, εξυμνούν πρότυπα και υιοθετούν πρακτικές που προσεγγίζουν εξτρεμιστικές ιδεολογίες, οι οποίες οπωσδήποτε, καμιά δεν έχουν συνάφεια με το δημοκρατικό πολίτευμα.

     Ο  πολίτης, ενώ βρίσκεται επί σκηνής και θα έπρεπε να αναζητά και να διεκδικεί τον δικό του ρόλο, παραμένει αποσβολωμένος, ανήμπορος και αβοήθητος, έχοντας πρωτίστως να φροντίσει για την επιβίωσή του. Όταν έχει ανατραπεί όλος του ο προσωπικός και οικογενειακός προγραμματισμός, όταν έχουν καταρρακωθεί τα όνειρά του, όταν δεν έχει δουλειά και ανησυχεί για το μέλλον του, όταν έχει χάσει την αξιοπρέπειά του, δεν έχει διάθεση να πάρει πρωτοβουλίες και παραχωρεί τον ρόλο του  σ αυτούς που προσφέρονται δυναμικά να τον προστατέψουν δήθεν, από το ανίκανο και διαλυμένο κράτος, από την ανομία, τους λαθρομετανάστες, τα ΜΑΤ, τους αιμοβόρους επιχειρηματίες, τους ντόπιους και ξένους τραπεζίτες. Γίνεται λιγότερο ανεκτικός και περισσότερο αυστηρός στην κρίση του κι έτσι αναλαμβάνουν εργολαβικά περιθωριακές ομάδες και πρόθυμα κόμματα, να υποκαταστήσουν παρανομώντας, το ανίκανο και αδιάφορο κράτος που τον κατασπαράζει.

     Απαιτείται άμεσα να δρομολογηθούν, επαναστατικές μεταρρυθμίσεις και ριζικές αλλαγές, για τις οποίες ως τώρα δεν έχουν αναληφθεί πρωτοβουλίες ή σε όρισμένες περιπτώσεις βαδίζουν με απαράδεκτα αργούς ρυθμούς .

     Θεσμικές μεταρρυθμίσεις όπως: Συνταγματική μεταρρύθμιση, μείωση αριθμού βουλευτών, αναθεώρηση της προστατευτικής προς τους βουλευτές και υπουργούς νομοθεσία, σκανδαλώδη βουλευτικά προνόμια κλπ, καθυστερούν χαρακτηριστικά. Υπάρχει απροθυμία να διερευνηθούν ύποπτες υποθέσεις: Σκάνδαλο χρηματιστηρίου, υπόθεση Siemens, προμήθειες αμυντικού υλικού, δαπάνες Ολυμπιάδας κ.λ.π., με αποτέλεσμα να αιωρούνται φήμες και υπόνοιες ότι συγκαλύπτεται η διακίνηση μαύρου πολιτικού χρήματος προς τα ταμεία των κομμάτων και όχι μόνο. Δεν φαίνεται στον ορίζοντα ουσιαστική αναδιοργάνωση του δημόσιου τομέα. Είναι απολύτως αναγκαίο να αποφασισθεί άμεσα και να εφαρμοσθούν: Σταθερή, απλοποιημένη, δίκαιη και αποτελεσματική φορολογική πολιτική. Ενίσχυση της εθνικής άμυνας. Ουσιαστική εξυγίανση  του ασφαλιστικού συστήματος. Γενναιόδωρη δημογραφική πολιτική. Εκσυγχρονισμός  της παιδείας και προσέλκυση σπουδαστών από ξένες χώρες.  Αυστηρή εφαρμογή των αρχών της Δημοκρατίας. Αποκατάσταση της εθνικής αξιοπρέπειας.

     Η παρουσία, ακόμη και σήμερα, παλαιών πολιτικών στο προσκήνιο, που συμμετείχαν ενεργά ή παθητικά στη διαμόρφωση της θλιβερής εικόνας που παρουσιάζει η χώρα μας, αποτελεί σοβαρή τροχοπέδη. Υπάρχουν νέοι μορφωμένοι, ικανότατοι, με εξαιρετικό ήθος και σεμνότητα πολιτικοί, που οι κομματικοί μηχανισμοί οφείλουν να τους εμπιστευθούν ώστε να ανατεθεί σ’ αυτούς, την τύχη της χώρας. Πολιτικοί που δεν έχουν ακόμη αποδεχθεί και υιοθετήσει σαν φυσιολογικά, τα κακώς κείμενα.  

     Η Ελλάδα δεν χρειάστηκε πολύ χρόνο να αναστηθεί όταν βρέθηκε στη νεότερη ιστορία της σε παρόμοιες καταστάσεις. Το ανθρώπινο δυναμικό και οι προϋποθέσεις υπάρχουν, αρκεί να αποφασίσουμε να το αναδείξουμε.

     Όλα αυτά όμως υπό μία προϋπόθεση που αποτελεί και τη μοναδική μου ευχή! Να μείνουμε ενωμένοι, μια γροθιά. Να έχουμε ομοψυχία και να πιστέψουμε στις δυνάμεις μας. Να μη βασιζόμαστε και να μη περιμένουμε τίποτα από τους ξένους. Να μην αφήσουμε να μαυρίσει η ψυχή μας.

Γιάννης Β. Δεβελέγκας


Το άρθρο αυτό δημοσιεύθηκε στην εφημερίδα ΠΡΩΙΝΟΣ ΛΟΓΟΣ τον Μάιο του 2013.

Τετάρτη, 26 Απριλίου 2017

ΜΕ ΤΟ ΔΑΧΤΥΛΟ ΣΤΟ ...ΜΕΛΙ

           

           Δεν ήταν τόσο ότι μας έκοβε η λόρδα, γιατί τα περισσότερα παιδιά είχαμε φάει λίγο νωρίτερα το σνακ της εποχής, δηλαδή μια φέτα μπαγιάτικο ψωμί πασπαλισμένη με ζάχαρη και νερό. Αλλά, να! Όταν έβγαιναν νωρίς το μεσημέρι από τον φούρνο, οι λαμαρίνες του στρατού με το κοτόπουλο και τις χοντροκομμένες πατάτες, μοσκοβολούσε ο τόπος από τα μυρωδικά και τα μπαχάρια και ήταν αδύνατον να αντισταθείς στον πειρασμό να αρπάξεις μία πατάτα στα «κλεφτά» μέσα από τη λαμαρίνα, να δοκιμάσεις!

            Ο εμφύλιος και η ανώμαλη πολιτική κατάσταση που ακολούθησαν την γερμανο-ιταλο-βουλγαρική κατοχή, δεν άφηναν την Ελλάδα να ορθοποδήσει. Έτσι, και μεγάλο αριθμό στρατιωτών ήταν αναγκασμένη να διατηρεί η χώρα ακόμα και στα μέσα της δεκαετίας του εξήντα, και η ανέχεια εξακολουθούσε να μαστίζει τον πληθυσμό και κυρίως τα παιδιά που ήταν στην ανάπτυξη.
            Έτσι λοιπόν, επειδή οι στρατιώτες στις Μονάδες ήταν πολλοί και δεν επαρκούσαν οι εγκαταστάσεις για να παρασκευαστεί το φαγητό, το ετοίμαζαν οι μάγειροι μέσα σε τεράστιες λαμαρίνες και το έστελναν να ψηθεί στους φούρνους της πόλης. Η μεταφορά, από και προς τους φούρνους, γινόταν ως εξής: Δημιουργούσαν οι στρατιώτες μια μεγάλη φάλαγγα εφ ενός ζυγού, ο ένας δηλαδή πίσω από τον άλλον. Μπροστά πήγαινε ο επικεφαλής που κρατούσε από το ένα χερούλι την πρώτη λαμαρίνα, ακολουθούσε πίσω ακριβώς ο δεύτερος που έπιανε με το ένα χέρι το πίσω μέρος της πρώτης λαμαρίνας και με το άλλο του χέρι τη δεύτερη λαμαρίνα, την οποία κρατούσε μαζί με τον τρίτο στρατιώτη που ακολουθούσε, κ.ο.κ.. Αυτό συνεχιζόταν μέχρι τον τελευταίο στη σειρά, που φυσικά κρατούσε την τελευταία λαμαρίνα με το φαγητό.
            Οι στρατιώτες που μετέφεραν τις λαμαρίνες στον φούρνο της δικής μας γειτονιάς, ήταν πάντοτε οι ίδιοι, ως την ημέρα που θα απολυόντουσαν ή θα τους δίνανε μετάθεση. Έτσι λοιπόν κι εμείς τους γνωρίζαμε καλά, σε τέτοιο μάλιστα βαθμό, που τους είχαμε βγάλει και παρατσούκλια. Κι αυτοί με τη σειρά τους σαν ήθελαν να μας πειράξουν, μας φώναζαν με τα μικρά μας τα ονόματα!
-            «Γιάννη, μη τρως πολλές πατάτες θα χοντρύνεις». «Γρηγόρη, τις μασάμε πρώτα κι ύστερα τις καταπίνουμε, πρόσεχε γιατί θα πνιγείς από τη λαιμαργία σου». «Ανθούλα, μία-μία τις βάζουμε στο στόμα,  θα λερώσεις το …καλό σου το φουστάνι και θα σου τις βρέξει η μαμά όταν γυρίσεις σπίτι», και άλλα τέτοια περιπαικτικά.
Από την πλευρά μας τώρα, τα πιο χαρακτηριστικά παρατσούκλια που τους είχαμε βγάλει,  ήταν του Λοχία επικεφαλής που τον λέγαμε «Αλέν Ντελόν», γιατί έφερνε λιγάκι στον πρωταγωνιστή του γαλλικού κινηματογράφου και είχε έκδηλη ωραιοπάθεια. Του δεύτερου στη σειρά που τον φωνάζαμε «Φρατζόλα», γιατί ήταν ευτραφής και είχε πάντα κρυμμένες μέσα στο φαρδύ χιτώνιό του δυο φρατζόλες ζεστό ψωμί, που …διαπραγματεύονταν νωρίτερα με τη φουρνάρισσα. Και του τελευταίου στη σειρά, που δεν τον χώνευε κανένα από τα παιδιά και τον αποκαλούσαμε απαξιωτικά «Φαντάρο», γιατί, σε αντίθεση με τους άλλους, δεν μας άφηνε ποτέ να βάλουμε χέρι στη λαμαρίνα που κρατούσε. Αυτή ήταν και η αιτία που όταν έφτανε μπροστά μας, τον υποδεχόμασταν όλοι οι πιτσιρίκοι ρυθμικά, με το γνωστό την εποχή εκείνη στιχάκι: «Φαντάρος περνάει, αρβύλα βρομάει, κάλτσα μυρίζει, κώλος σφυρίζει…», κι ύστερα το βάζαμε στα πόδια χασκογελώντας, τάχα για να μη μας βάλει στο κατόπι και μας τσακώσει… Αυτός, απεναντίας, χαμογελούσε πάντα ευγενικά με κατανόηση και δεν μας έλεγε κουβέντα! 
Αυτή η δουλειά συνεχιζόταν για μήνες, ώσπου μια μέρα αλλάξανε ξαφνικά όλοι οι στρατιώτες και εμφανίστηκαν καινούρια πρόσωπα που δεν τα ξέραμε. Αυτό είναι αλήθεια πως μας στοίχισε αρκετά, γιατί τους παλιούς τους είχαμε συνηθίσει. Τις πρώτες μέρες μάλιστα, κανείς από την παρέα δεν αποπειράθηκε να πλησιάσει τις φορτωμένες λαμαρίνες! Ίσως και να φοβόμασταν λιγάκι, γιατί δεν ξέραμε πως θα αντιδράσουν οι καινούργιοι.
Σε μια από τις επόμενες μέρες, εκεί που καταστρνώναμε τα νέα σχέδια επιθέσεως και τις παράτολμες καταδρομικές επιδρομές προς τις φάλαγγες των …λιχουδιών, εμφανίστηκε από τη στροφή του δρόμου ο «Φαντάρος», αυτή τη φορά με τα πολιτικά του ρούχα, να κρατάει μια μεγάλη αγκαλιά ζαχαρωτά και καραμέλες.
-            Παιδιά επιτέλους απολύθηκα, μας είπε, και γελάγανε από χαρά και τα μουστάκια του! Και άρχισε να μας μοιράζει καραμέλες τσίχλες κι άλλα τέτοια καλούδια, που σπάνια τα έβρισκε κανείς στη φτωχογειτονιά μας!  
Κάθισε έπειτα μαζί μας και κουβεντιάσαμε για ώρα. Τον λέγανε Λευτέρη. Μας είπε πολλά προτού μας αποχαιρετήσει για την ιδιαίτερη πατρίδα και το σπίτι του. Εκείνο όμως που μας έκανε περισσότερο εντύπωση, ήταν όταν μας ομολόγησε τον λόγο που δεν μας άφηνε να πάρουμε πατάτες από τη λαμαρίνα!
Δεν ήταν πως δεν μας αγαπούσε, όπως είπε, αλλά γιατί δεν ήθελε να μάθουμε να αρπάζουμε από αυτά που δεν μας ανήκαν, να κλέβουμε με αυτόν τον τρόπο την Πατρίδα. Ούτε αυτός είχε δικαίωμα να μας χαρίζει πράγματα που δεν ήτανε δικά του. Και αν εμείς χειροκροτούσαμε τους άλλους κι αυτόν τον κοροϊδεύαμε, καμία δεν μας κράταγε κακία. Όσο για τον Αλέν Ντελόν και τον Φρατζόλα, μας άφησε να εννοήσουμε πως  μπορεί αυτοί να μας παρότρυναν να παίρνουμε μεζεδάκια από τις λαμαρίνες, τάχα γιατί νοιαζόντουσαν για μας, αλλά κατά βάθος ήθελαν να θολώσουν τα νερά, γιατί είχαν κατά νου να βάλουνε το δάχτυλο στο ...μέλι! Και πως οι υπόλοιποι στρατιώτες, απλά αδιαφορούσαν. 
Όταν στο τέλος τον ρωτήσαμε τι απέγιναν αυτοί, δηλαδή ο Αλέν και ο Φρατζόλας, αυτός δεν μας απάντησε και έκανε να φύγει χαμογελώντας ευχαριστημένος. Εμείς τον αποχαιρετήσαμε με ένα παρατεταμένο χειροκρότημα, περισσότερο για τα γλυκά που μας προσέφερε  και λιγότερο γιατί καταλάβαμε το νόημα των όσων είπε!   
Όπως μάθαμε αργότερα από τους νέους στρατιώτες, τον μεν ωραιοπαθή Αλέν τον πιάσανε στα πράσα να κλέβει τις προμήθειες του στρατού και τον έχωσαν στη φυλακή για κάποια χρόνια, τον δε Φρατζόλα, που έκανε κακή διαχείριση και σπατάλες στο συσσίτιο, τον έβαλαν για τιμωρία να καθαρίζει τις ...Καλλιόπες, μέχρι που απολύθηκε!!!  

Γιάννης Β. Δεβελέγκας

Σάββατο, 25 Μαρτίου 2017

Η ΑΞΙΑ ΤΗΣ ΕΛΕΥΘΕΡΙΑΣ…



            Ο συνταγματάρχης διοικητής του κέντρου νεοσυλλέκτων, έβαλε τις τελευταίες υπογραφές στα έγγραφα του γραφείου  μέριμνας προσωπικού και ετοιμάστηκε να φύγει για το πεδίο βολής, όταν χτύπησε η πόρτα του γραφείου του. Ήταν ο υπολοχαγός υπασπιστής του.
-            Κύριε Διοικητά, είναι στην αίθουσα αναμονής ένας ασυνήθιστος τύπος και ζητάει επειγόντως να σας δει! Ισχυρίζεται πως θέλει να σας διαβιβάσει ένα αίτημα της υπουργού πολιτισμού!
-          Πως είναι;
-            Γύρω στα τριάντα, έχει την εμφάνιση ξεπεσμένου χίπη της δεκαετίας του εξήντα με λουλουδάτο πουκάμισο, κοτσίδα τα μαλλιά και δερμάτινα σαντάλια. Από τον ώμο του κρέμεται χιαστί μια βρόμικη ταχυδρομική τσάντα. Μυρίζει περίεργα! Κατά τα άλλα …ήσυχος μου φαίνεται!
-          Πες του να περάσει!
Ο επισκέπτης μπούκαρε χωρίς να χτυπήσει την πόρτα του γραφείου του διοικητή, είπε «γεια», περιεργάστηκε με αδιακρισία τα έπιπλα και τον διάκοσμο, χαμογέλασε ανέκφραστα και βύθιζε τις παλάμες του βαθιά στις μπροστινές τσέπες του παντελονιού του ανασηκώνοντας ταυτόχρονα τους ώμους του.
-            Καθίστε παρακαλώ, παρήγγειλε στον επισκέπτη του ο διοικητής. Θα πάρετε καφεδάκι; Σε τι οφείλουμε την τιμή της επισκέψεώς σας;
Ο επισκέπτης κάθισε στην κόχη μιας πολυθρόνας! Ο διοικητής γύρισε προς τον υπασπιστή του και τον διέταξε αυστηρά. «Εσύ να μείνεις εδώ»!
            Ο υπολοχαγός δαγκώθηκε! Ήξερε πως όταν ο Διοικητής του έλεγε να καθίσει στο γραφείο μαζί με τους επισκέπτες, τον ήθελε για μάρτυρα των όσων ενδεχομένως θα ακολουθούσαν!
-            Ξέρεις είμαι σκηνοθέτης, είπε τελικά ο επισκέπτης - που έδειχνε να αγνοεί την χρήση του πληθυντικού ευγενείας - και γυρίζω ένα ντοκιμαντέρ στο αρχαίο θέατρο της Επίδαυρου. Είναι μια παραγωγή του υπουργείου πολιτισμού για την οποία ενδιαφέρεται η ίδια η υπουργός προσωπικά!
Ο διοικητής κοκκίνισε! Ο επισκέπτης συνέχισε!
-            Όπως καταλαβαίνεις, θα πρέπει να μου διαθέσεις για πέντε μέρες, εκατό νεοσύλλεκτους για κομπάρσους και τέσσερα φορτηγά του στρατού για τις ανάγκες της παραγωγής.
Ο διοικητής πρασίνισε! Ο επισκέπτης συνέχισε!
-            Μη στεναχωριέσαι, θα τους ντύσω αρχαίους Έλληνες, θα τους ταΐζω και θα τους ποτίζω εγώ! Και τα καύσιμα δικά μου! Το υπουργείο πληρώνει καλά!
Ο διοικητής άστραψε και βρόντηξε! Ο επισκέπτης άρχισε να ..μυρίζει αλλιώς!
-          Δεν μου λες νεαρέ, εσύ πήγες φαντάρος; Υπηρέτησες την πατρίδα;
Ο επισκέπτης χλόμιασε. Ο διοικητής συνέχισε!
-            Πολύ αμφιβάλω! Πρώτη φορά θα μπαίνεις σε στρατόπεδο! Άκουσε λοιπόν και βάλτο καλά στο μυαλό σου! Οι μανάδες δεν στέλνουν τα παιδιά τους στο στρατό για να παριστάνουν τους καραγκιόζηδες και τους κομπάρσους! Τους στέλνουν να υπηρετήσουν την πατρίδα και να γίνουν άντρες, παλικάρια. Είναι τιμή να υπηρετήσει ένας νέος την πατρίδα του! Το κόστος της ελευθερίας που απολαμβάνεις νεαρέ είναι μεγάλο και το πλήρωσαν άλλοι! Αλλά τι περιμένεις; Η εξουσία δίνει το κακό παράδειγμα! Πήγαινε τώρα από εκεί που ήρθες!
Ο επισκέπτης απογοητεύτηκε! Ο Διοικητής …αποστρατεύτηκε!
***
Τριάντα περίπου χρόνια μετά, τις προάλλες, πραγματοποιήθηκε σε κατάμεστη από κόσμο αίθουσα κεντρικού ξενοδοχείου των Αθηνών, μια εξαιρετική και επίκαιρη λόγω των γεωπολιτικών εξελίξεων εκδήλωση, με θέμα: «Τουρκική Επιθετικότητα, Εθνική Άμυνα και Οικονομική Κρίση». Την εκδήλωση οργάνωσε με μεγάλη επιτυχία, ο τομέας «Άμυνα και Διπλωματία» του Liberal.gr, που φρόντισε να εξασφαλίσει τη συμμετοχή εκλεκτών ομιλητών από τη στρατιωτική, την πολιτική και την πανεπιστημιακή κοινότητα.
‘Ένας εκ των ομιλητών, στην καθ’ όλα εξαιρετική και από στήθους ομιλία του, αφού αναφέρθηκε στην πολιτική αστάθεια που χαρακτηρίζει την περιοχή μας  από την προσπάθεια της Τουρκίας να μεταμορφωθεί σε νέα οθωμανική αυτοκρατορία, επεσήμανε την τεράστια αξία που έχει το υπέρτατο αγαθό της ελευθερίας, που για να την αποκτήσεις και να την διατηρήσεις, απαιτούνται τεράστιες θυσίες. Και αναρωτήθηκε: «Πόσο έχει αξία η ελευθερία σε μια κοινωνία που οι μαμάδες πιστεύουν πως τα παιδιά τους δεν πρέπει να πηγαίνουν στο στρατό;».
Την αποκλειστική ευθύνη γι αυτό το φαινόμενο, την φέρουν οι πολιτικές ηγεσίες των τελευταίων δεκαετιών. Όταν ενθάρρυναν την άποψη, πως η στρατιωτική θητεία είναι χάσιμο χρόνου, συνθλίβει την προσωπικότητα των νέων και άλλες τέτοιες ανοησίες που μοναδικό στόχο είχαν το καλόπιασμα και την ψηφοθηρία. Όταν κορυφαία στελέχη, υπουργοί, ακόμα και πρωθυπουργοί απέφυγαν ή και εξαγόρασαν την θητεία τους εκμεταλλευόμενοι διάφορα τεχνάσματα και μεθοδεύσεις. Όταν με κάθε τρόπο και μέσο συνετέλεσαν –ηθελημένα ή μη- στην διάβρωση των πατροπαράδοτων αξιών και στην απαξίωση των Θεσμών.  
Η Ελληνίδα μάνα είναι η ίδια από την αρχαιότητα ως σήμερα και της αξίζει τιμή! Αυτό το έχει αποδείξει σε όλους τους αγώνες που έδωσε το έθνος μας κάτω από ενωμένες και φωτισμένες ηγεσίες! Αυτή τη μάνα σέβεται και έχει για πρότυπο ο λαός μας που τραγουδά: «Τ' Ανδρούτσου η μάνα χαίρεται του Διάκου καμαρώνει, γιατί έχουν γιους αρματολούς και γιους καπεταναίους…».
Ας δείξουν πρώτοι το παράδειγμα οι κυβερνώντες και ο λαός θα ακολουθήσει, όπως ακολούθησε το όραμα του Ελευθερίου Βενιζέλου, ο οποίος, όντας πρωθυπουργός, έστειλε κατά τους Βαλκανικούς πολέμους τους δυο του γιούς, να πολεμήσουν στο μέτωπο και μάλιστα σε μονάδες πρώτης γραμμής!!! Και πολλές σκλαβωμένες περιοχές της Ελλάδας, λευτερώθηκαν!
Η αξία της ελευθερίας είναι ανυπολόγιστη!


Γιάννης Β. Δεβελέγκας

Παρασκευή, 10 Μαρτίου 2017

ΤΟ ΠΑΛΙΚΑΡΙ ΗΤΑΝ …ΑΠΕΙΘΑΡΧΟ


            Τέτοιον αέρα, δεν είχαμε ξανασυναντήσει στη ζωή μας. Σωστή θεομηνία. Ο οδηγός της παρέας, επιστρατεύοντας όλες του τις ικανότητες, κατάφερε να δαμάσει τις απίστευτα ισχυρές αιολικές ριπές, να κρατήσει το ταλαιπωρημένο Φίατ 127μέσα στα όρια της ασφάλτου που ένωνε την εθνική οδό με το Λουτράκι Κορινθίας, και να παρκάρει τελικά με ασφάλεια σε μία πάροδο κοντά στην παραλία.
Σταθήκαμε τυχεροί που βρήκαμε αμέσως -μέσα στην ερημιά του Δεκέμβρη του ’79- τη μόνη ανοιχτή ψαροταβέρνα της λουτρόπολης, που τ’ απογεύματα λειτουργούσε και ως καφετέρια σερβίροντας καφέ και αναψυκτικά.
Ήταν σχεδόν γεμάτη! Τα περισσότερα τραπέζια, τα είχαν καταλάβει οι φαντάροι χειριστές μηχανημάτων, που ξόδευαν την έξοδό τους από τη Σχολή Μηχανικού, γλυκοκοιτάζοντας συντονισμένα τις τρεις νεαρές κοπέλες που φιλοξενούσε ένα τραπεζάκι κοντά στην αυτοσχέδια ξυλόσομπα, αδιαφορώντας για το ανατριχιαστικό και πανέμορφο συνάμα θέαμα που δημιουργούσαν  τα τεράστια κύματα του Κορινθιακού, όταν, λίγο πριν συντριβούν με πάταγο πάνω στο τσιμεντένιο κράσπεδο της προκυμαίας, σκαρφάλωναν πέντε-έξι μέτρα πάνω από την επιφάνεια του δρόμου και σου δημιουργούσαν την αίσθηση πως θα σε καταπιούν.
            Όταν έπεσε μετά από λίγο το σκοτάδι και η ταβέρνα άδειασε, ήρθε και κάθισε κοντά μας ο ταβερνιάρης που δεν έκρυψε καθόλου την διάθεσή του για κουβέντα. Μας κέρασε μάλιστα χύμα κορινθιακή ρετσίνα και μια πιατέλα με φρέσκες καραβίδες!
-           Να πάτε αύριο στο Μοναστήρι, μας είπε φιλικά. Έχει γιορτή, γιορτάζει ο Όσιος Πατάπιος, να προσκυνήσετε και το Ιερό του Λείψανο. Εκεί ακόμα, βρίσκεται και η Τιμία Κάρα της Αγίας Υπομονής, που ήταν η μητέρα του Κωνσταντίνου Παλαιολόγου, του τελευταίου αυτοκράτορα! Ελάτε εδώ να δείτε!
-          Μας οδήγησε στην άκρη της τζαμαρίας που έβλεπε προς το βουνό.  Να! Εκεί που βλέπετε τα φώτα είναι η Ιερά Μονή. Καθίστε τώρα να σας πω μια ιστορία: 
«Παλιά, που δεν υπήρχε δρόμος για το Μοναστήρι, υπηρετούσα τη θητεία μου στο Μηχανικό με την ειδικότητα του χειριστή αεροσυμπιεστή, να, όπως τα φανταράκια που καθόντουσαν πρωτύτερα εδώ χάμου. Ένα πρωί που λέτε, μας κάλεσε καμιά εικοσαριά κληρωτούς ο Διοικητής της Σχολής Μηχανικού και μας ανέθεσε να φτιάξουμε τον δρόμο από χαμηλά, από τα θερμά Λουτρά, ως την κορφή σχεδόν που βρίσκεται το Μοναστήρι. Αρχική διάνοιξη δηλαδή. Η πλαγιά, όπως την είδατε κι εσείς, είναι απόκρημνη, γεμάτη βράχια, επικίνδυνη! 
Με χίλια ζόρια προχωρούσε η δουλειά και η μπουλντόζα (προωθητής) αγκομαχούσε στην ανηφόρα να σπάει τα βράχια, γιατί δεν μπορούσαμε να χρησιμοποιήσουμε εκρηκτικά, μιας κι από κάτω περνούσε ο κεντρικός δρόμος προς την Περαχώρα και είχε κίνηση. 
Κάποια κακιά στιγμή, τινάζεται η λεπίδα του μηχανήματος σε ένα βράχο μυτερό, η μπουλντόζα φέρνει δύο στροφές γύρω από τον άξονά της και σκαλώνει, ως εκ θαύματος, στην άκρη του γκρεμού πενήντα μέτρα πάνω από τη θάλασσα. Μεγάλη η χάρη του Οσίου! 
Ο επικεφαλής Λοχαγός, τρελάθηκε από τη στεναχώρια του. Όλοι όσοι ζήσαμε το περιστατικό είχαμε πάθει σοκ και πιο πολύ απ’ όλους ο οδηγός της μπουλντόζας, που, ίσα που πρόλαβε και πήδηξε απ’ το μηχάνημα για να σωθεί. Κι εκεί που όλους μας έπιασε απελπισία, παρουσιάζεται στον Λοχαγό ένα παλικάρι από την Ήπειρο, που ήταν μαθημένο από βουνά κι από χαράδρες, και του δηλώνει ότι αυτός μπορεί να βγάλει τη μπουλντόζα από το χείλος του γκρεμού. 
Ο Λοχαγός, τον κοίταξε με δυσπιστία γιατί ήξερε πως είχε δίπλωμα από άλλο μηχάνημα που ήτανε παρόμοιο με την μπουλντόζα αλλά όχι ίδιο. Κι έτσι, του το απαγόρευσε. Δεν πέρασαν όμως ούτε πέντε λεπτά και μόλις ο Λοχαγός έστρεψε την προσοχή του κάπου αλλού, αυτός ανέβηκε πάνω στην μπουλντόζα  την έβαλε μπροστά, σήκωσε λίγο το μαχαίρι της από το έδαφος, μπλόκαρε με ένα κόλπο τη μία ερπύστρια και επανέφερε το τεράστιο μηχάνημα στο ίσιωμα. Έπεσε αμέσως τρελό χειροκρότημα. Ο Λοχαγός τον αγκάλιασε και τον φίλησε για την παλληκαριά και τις ικανότητές του και του έριξε και δέκα μέρες φυλακή για την απειθαρχία του, που δεν τον άκουσε. 
Και σαν να μην έφτανε αυτό, σκαρφάλωσε πάλι αυτό το παλικάρι στην μπουλντόζα και την ανέβασε πλαγιαστή με ακροβατική μαεστρία, χωρίς καθόλου να φοβάται, ως το Μοναστήρι. Και από εκεί, βάλθηκε μόνος του, να ανοίγει τον δρόμο από πάνω προς τα κάτω, στην κατηφόρα δηλαδή, αφήνοντάς μας όλους αποσβολωμένους. Σε πέντε μέρες είχαμε τελειώσει το δρόμο, ενώ αλλιώς, θα θέλαμε τρεις μήνες το λιγότερο…».
*****
Την ίδια ιστορία, την άκουσα τις προάλλες στο καφενείο της παλιάς μου γειτονιάς, όταν πήγα να δω στη συνδρομητική τηλεόραση έναν ποδοσφαιρικό αγώνα. Εκεί συνάντησα τον παλιό φίλο και γείτονα, τον Πάνο. Ο αγώνας ήτανε ανιαρός και έτσι πιαστήκαμε να λέμε ιστορίες από το στρατό. Όταν ήρθε η σειρά του Πάνου να πει μια ιστορία, στην οποία ήτανε ο ίδιος πρωταγωνιστής, άρχισε να μου διηγείται την ίδια ιστορία που είχα ακούσει για πρώτη φορά, πριν από …χίλια χρόνια, από τον ταβερνιάρη στο Λουτράκι. Πως δηλαδή, με δικό του ρίσκο και πρωτοβουλία, ανοίχτηκε ο δρόμος προς την Ιερά Μονή του Οσίου Παταπίου. Δεν του είπα ότι την ήξερα την ιστορία επίτηδες, τον άφησα να την τελειώσει. Προς τιμήν του, δεν υπερέβαλε καθόλου! 
Μόνο που κάτι «ξέχασε» να αναφέρει! Τις ..δέκα μέρες φυλακή, που εισέπραξε για ανυπακοή από τον Λοχαγό του!!!

Γιάννης Β. Δεβελέγκας