Τρίτη, 24 Απριλίου 2018

Ο ΖΑΝ ΛΟΥΙ ΚΑΙ ΤΟ ΗΘΙΚΟ ΠΛΕΟΝΕΚΤΗΜΑ


             Ο Ζαν Λουΐ – κατά κόσμον Γιάννης Λουιννιής – είχε πάρει σαφή εντολή από τον υπεύθυνο τελετάρχη της γκουρμέ αίθουσας του πολυτελούς ξενοδοχείου «Rodos Palace» που φιλοξενούσε το κυβερνητικό κλιμάκιο με τους πρωθυπουργό, δεκαεννέα υπουργούς και εκατόν εξήντα μανδαρίνους και παρατρεχάμενους:
«Ζαν, εσύ δεν θα το κουνήσεις ρούπι. Θα στέκεσαι ακριβώς πίσω από τους συνδαιτυμόνες υπουργούς και θα έχεις ετοιμότητα να ικανοποιήσεις όλες τους τις επιθυμίες». « Ότι και να ακούσεις να συζητούν μεταξύ τους, δεν θα πρέπει να «βγει» από την αίθουσα. Μην ξεχνάς ότι το δείπνο, που παραθέτει και χρυσοπληρώνει η Περιφέρεια στα πλαίσια του Περιφερειακού Συνέδριου Δωδεκανήσου, είναι κλειστού τύπου και απαιτείται απόλυτη εχεμύθεια, ως προς το μενού και τα λεγόμενά τους»!
            Οι εντολές ήταν σαφείς και ο νεαρός υπάλληλος του πεντάστερου ξενοδοχείου, έλαβε έγκαιρα τη στάση της προσοχής στην πλάτη των υπουργών που ετοιμάζονταν να δειπνήσουν μετά από μια... εξουθενωτική γι αυτούς ημέρα... αναπτυξιακού συνεδρίου.
-          Σύντροφε υπουργέ, σου υπενθυμίζω ότι το μαχαίρι το πιάνουν με το δεξί!
-          Συντρόφισσα υπουργέσσα, μη μου λες τέτοια γιατί δαιμονίζομαι!
Για τον Γιάννη ή Ζαν, η πρόσληψή του για την φετινή σεζόν σε αυτό το τεράστιο ξενοδοχειακό συγκρότημα, αποτελούσε ένα πολύ μεγάλο κεφάλαιο για την καριέρα του στον τομέα των τουριστικών υπηρεσιών. Αυτός ήταν και ο λόγος, που δέχθηκε αυτή την πρόταση και δούλευε ασταμάτητα εικοσιτέσσερις ώρες το εικοσιτετράωρο για τετρακόσια εξήντα ψωροευρώ, συν φαγητό και στέγη.
-            Συντρόφισσα, καλά που φέραμε μαζί μας τους γραμματείς, τους φρουρούς και τους συμβούλους μας, γιατί από μόνοι μας δεν θα τα καταφέρναμε να κουβαλήσουμε από τις σουίτες ως τα δωμάτια του κεντρικού κτιρίου του ξενοδοχείου, τις βαλίτσες με τα κοστούμια και τις τουαλέτες μας.
-            Εμένα σύντροφε υπουργέ, δεν με ενόχλησε καθόλου που αναγκαστήκαμε να μετακινηθούμε από τις βασιλικές σουίτες στα δωμάτια. Το θεώρησα φυσιολογικό μετά από το κράξιμο που φάγαμε από τα εχθρικά προς την κυβέρνηση ΜΜΕ. Έτσι κι αλλιώς, αυτό το καλοκαίρι, έχω κλείσει σε υποθαλάσσια βασιλικότατη σουίτα στις Μαλβίδες, με γυάλινα πατώματα και ταβάνια για να βλέπεις το βυθό. Εκεί λέει, αισθάνεσαι Ωνάσης! Είναι σα να κοιμάσαι αγκαλίτσα με τα ψάρια!
            Ο Ζαν ή κατά κόσμον Γιάννης, πονούσε αφάνταστα στη μέση από την ορθοστασία και την ακινησία. Παρακολουθούσε ωστόσο υπομονετικά τις σερβιτόρες που μάζευαν τα πιάτα της γαριδοσαλάτας για να σερβίρουν στη συνέχεια το φρουά γκρα, το σολομό και άλλα εκλεκτά εδέσματα που προορίζονταν για τους επίσης εκλεκτούς φιλοξενούμενους του σμαραγδένιου νησιού! 
-            Άσε να μη σου πω τι έπαθα, συντρόφισσα υπουργίνα μου, με αυτούς τους άχρηστους συμβούλους μου!  Αντί για τον σωστό φάκελο με το αναπτυξιακό σχέδιο για τον νησιωτικό τουρισμό που αφορά στα Δωδεκάνησα, μου βάλανε κατά λάθος στο σακίδιο της πλάτης, τον φάκελο με τα γαλακτοκομικά και τα αιγοπρόβατα, από το προηγούμενο αναπτυξιακό περιφερειακό συνέδριο στην Ήπειρο και τη Δυτική Μακεδονία. Δεκαεφτά συμβούλους έχω και είναι όλοι τους για πέταμα!
-            Σύντροφε, μη χολοσκάς, εμείς κι εμείς θα είμαστε στο συνέδριο και θα αλληλοθαυμαζόμαστε! Κανείς δεν θα σε πάρει χαμπάρι! Ειδικά τώρα, που μας πετάξανε έξω από τις σουίτες και είμαστε όλοι απογοητευμένοι από αυτήν την άθλια εξέλιξη. Ακούγεται, ότι ούτε μισό εκατομμύριο δεν θα κοστίσει τελικά η διαμονή μας εδώ πέρα! Πέσαμε στην ξεφτίλα!
Ο Γιάννης, ήτανε τώρα έτοιμος να καταρρεύσει από την κούραση. Τα πόδια του νόμιζε ότι δεν θα τον κρατήσουν για πολύ ακόμη όρθιο και το φως των κεριών που ήταν τοποθετημένα συμμετρικά πάνω στο τεράστιο τραπέζι του… μυστικού δείπνου για να δίνουν ρομαντική ατμόσφαιρα και την πρέπουσα επισημότητα, του προξενούσε μια γλυκιά και συνάμα ύπουλη ζάλη.
Έφυγε το μυαλό του από την πολυτελή αίθουσα του παλατιού της Ρόδου και ταξίδεψε στα παιδικά του χρόνια, όταν η δασκάλα τους, τους πήγε όλη την Τάξη σε παράταξη αμέσως μετά από την δολοφονία του Γρηγορόπουλου, έξω από το σπίτι του πρωθυπουργού στη Ραφήνα και τους έβαλε να φωνάζουν σ’ αυτόν, στην γυναίκα του και στα παιδιά του, «δολοφόνοι-δολοφόνοι». Και μετά, κατέβηκε ο νους του στο δεύτερο υπόγειο του Πολυτεχνείου, που φτιάχνανε μολότοφ με βαζελίνη βραζιλιάνικη. Και οι αφίσες μια σειρά, περάσανε σαν αστραπή από μπροστά του. Και οι προκηρύξεις. Χιλιάδες προκηρύξεις και αφίσες, που είχε σκαρώσει για τους δίκαιους αγώνες του λαού, για το ηθικό πλεονέκτημα της Αριστεράς και για την πάλη ενάντια στην κρατική βία!
-            Συντρόφισσα, τι κάθεται σαν μπάστακας αυτός ο βλάκας από πίσω μας; Φοράει και αυτήν την εκνευριστική πρασινοκόκκινη στολή με τα χρυσά κουμπιά και κρατάει στο χέρι μια  άσπρη πετσέτα σαν παλιάτσος! Λες να ακούει αυτά που λέμε;
-            Μπα, δε νομίζω σύντροφε υπουργέ να καταλαβαίνει! Για Γάλλο τον κόβω! Άκουσα μάλιστα νωρίτερα, να τον φωνάζουν Ζαν Λουί ή κάτι τέτοιο. Κάτσε μια στιγμή να το τσεκάρω!
-            Δε μου λες γκαρσόν, μπορώ να έχω λίγο ακόμα φρουά γκρα με μπόλικο λίπος πάπιας;
-            Ουί Μαντάμ! Απάντησε ο Γιάννης και έφυγε από την αίθουσα! Κι ούτε που ματαγύρισε!!!

Γιάννης Β. Δεβελέγκας

Υ.Γ.: Το παρόν, αποτελεί προϊόν αυταπάτης. Συνεπώς, οποιαδήποτε ομοιότητα με πράγματα, πρόσωπα, ονόματα και καταστάσεις, είναι εντελώς συμπτωματική!

Κυριακή, 8 Απριλίου 2018

ΠΑΣΧΑ ΤΩΝ ΕΛΛΗΝΩΝ (ΜΕΡΑ ΠΟΥ ΕΙΝΑΙ ΣΗΜΕΡΑ)



Μέρα που είναι σήμερα, θα σας πω μια πασχαλινή ιστορία για γέλια και για κλάματα που έχει εθνικοθρησκευτικοπολιτικοκοινωνικομιλιταριστικοσατιρικό περιεχόμενο! Η ιστορία αυτή, που είναι αληθινή, διαδραματίστηκε σε ένα στρατόπεδο της Ηπείρου, την εποχή της βαθιάς μεταπολίτευσης, λίγο πριν καταρρεύσει το σιδηρούν παραπέτασμα. Όταν ακόμα το ΠΑΣΧΑ, γιορτάζονταν μεγαλοπρεπώς και «εθιμοπρεπώς» σε όλες τις Μονάδες του Στρατού μας.
Ο Διοικητής της εν λόγω Μονάδας, ήταν ένας λεβένταρος, Καυκάσιος στην καταγωγή αντισυνταγματάρχης, ο οποίος αν ζούσε στην εποχή της «Εθνικής Επαναστάσεως του Εικοσιένα», θα είχε όλα τα χαρακτηριστικά του τουρκοφάγου! Ήταν ίσα με δυο μέτρα ψηλός, θηριώδης θα έλεγα, μουστακαλής και με το τεράστιο ποντιακό κεφάλι του να σε κοιτάει αφ υψηλού, σου δημιουργούσε ρίγος με την αγριάδα του. Ωστόσο όταν τον γνώριζες καλύτερα, αναγνώριζες μέσα του μια χρυσή καρδιά και έναν απίστευτο καλαμπουρτζή!
Όλα ήταν έτοιμα λοιπόν για τη γιορτή. Οι επιτροπές ψησίματος των αμνοεριφίων, της διακόσμησης, της παράθεσης του γεύματος κ.τ.λ. είχαν κάνει άψογα την δουλειά τους και οι «αλφαμίτες» είχαν πιάσει τα πόστα τους για να υποδεχθούν τους καλεσμένους και τον λαό, καθότι οι πύλες των στρατοπέδων την ημέρα του ΠΑΣΧΑ, ήταν ανοιχτές για όλον τον κόσμο.
Κάποια στιγμή και ενώ είχαν σχεδόν γεμίσει τα τραπέζια με τους συγγενείς των οπλιτών, τις οικογένειες των αξιωματικών και τους κατοίκους της γύρω περιοχής, ειδοποιήθηκε ο διοικητής από τον υπασπιστή του: «Τηλεφώνησαν κύριε διοικητά από το γραφείο του κυρίου Ρουσφέτογλου. Είπαν ότι θα μας επισκεφθεί ο υφυπουργός για τις καθιερωμένες ευχές, για να τσουγκρίσει το αυγό και να χορέψει μαζί μας τους παραδοσιακούς χορούς».
Όταν άκουσε αυτό το όνομα ο Καυκάσιος διοικητής, κόντεψε να πάθει εγκεφαλικό. Δεν τα πηγαίνανε καθόλου καλά οι δυο τους! Ο μεν Ρουσφέτογλου ζητούσε συνεχώς «διευκολύνσεις» για τους εν δυνάμει ψηφοφόρους του, ο δε αντισυνταγματάρχης αντιδρούσε συστηματικά, αφού δεν ήθελε με τίποτε να αδικήσει τους υπόλοιπους στρατιώτες. Μάλιστα ο Ρουσφέτογλου, κάποια στιγμή που είχε απηυδήσει με τον …στενόμυαλο στρατιωτικό, τον είχε απειλήσει με δυσμενή μετάθεση!
Και ξαφνικά, το πρόσωπο του διοικητή φωτίστηκε!
-            Έλα εδώ παλικάρι μου, φωνάζει τότε τον έφεδρο λοχία που ήταν υπεύθυνος επί του μουσικού προγράμματος. Πάρε αυτήν εδώ την κασέτα και μόλις σου κάνω νόημα θα την βάλεις να παίξει το πρώτο τραγούδι, για να το χορέψουμε παρέα με τον υπουργό!
            Ένα χρόνο πριν, όταν τοποθετήθηκε ως διοικητής σε αυτή την Μονάδα ο αντισυνταγματάρχης και γνώρισε από κοντά τους Ηπειρώτες, λάτρεψε τόσο πολύ τη μουσική και τους χορούς τους, που έμαθε να τους χορεύει καλύτερα κι από τους ντόπιους. Το τραγούδι μάλιστα που του άρεσε περισσότερο, ήταν η «Βορειοηπειρώτισσα». Ένα τραγούδι που ερμήνευε ο Στυλιανός Μπέλλος και που οι στίχοι του, έπαιρναν στην ψυχή και στο μυαλό του στρατιωτικού, πατριωτικό περιεχόμενο. Βούρκωνε όταν το άκουγε και κορυφώνονταν το εθνικό του φρόνημα!

«Βορειοηπειρώτισσά μου είσαι χρόνια μακριά μου
αχ πόσο λαχταρώ στο πλευρό μου να σε δω…
στ΄ Αργυρόκαστρο μια μέρα θα ’ρθω να σου βάλω βέρα κ.λ.π.»

            Αυτό το τραγούδι λοιπόν, διάλεξε για να το χορέψει με τον Ρουσφέτογλου ο αντισυνταγματάρχης, γνωρίζοντας πως όταν θα το άκουγε ο υπουργός, θα του ανέβαινε το αίμα στο κεφάλι, αφού ήταν …προοδευτικών πεποιθήσεων και ως εκ τούτου απεχθάνονταν κάθε τι που θα μπορούσε να χαρακτηρισθεί μιλιταριστικό ή εθνικό!
            Λίγα λεπτά αργότερα, κατέφθασε ο υφυπουργός με την κουρσάρα και την κουστωδία του. Προς μεγάλη του όμως απογοήτευση, διαπίστωσε ότι ο κόσμος δεν του έδωσε και τόση σημασία όση θα άρμοζε στο αξίωμα και στην προσωπικότητά του. Ωστόσο, αντέδρασε αστραπιαία, έκρυψε την ενόχληση που ένοιωσε, φόρεσε το καλό του το χαμόγελο και περιφέρθηκε στα γιορτινά τραπέζια για χαιρετούρες, τσούγκρισμα και τα τοιαύτα. Κατόπιν, αφού έβγαλε αυτοθαυμαζόμενος έναν μακροσκελή πύρινο λόγο προς τους αδιάφορους παραβρισκόμενους, ζήτησε να κελαηδήσουν τα κλαρίνα και να αρχίσουν οι χοροί!  
            Δεν πρόλαβε να κάνει ούτε μία γυροβολιά ο κακομοίρης ο Ρουσφέτογλου και ο καυκάσιος διοικητής που του την είχε στημένη, έκανε νόημα στον λοχία με το κασετόφωνο, άρπαξε το μαντίλι του υφυπουργού κι άρχισε να φωνάζει: «Τώρα χορεύουμε λεβέντικα υπουργέ μου, τώρα χορεύουμε λεβέντικα»!
            Τα ηχεία κάτω από τα υπόστεγα που φιλοξενούσαν τη γιορτή, άστραψαν και βρόντηξαν: Βοριεοηπειρώτισσά μου λείπεις χρόνια μακριά μου… ο πολιτικός ανήρ αρχικά αιφνιδιάστηκε, τα έχασε και χλόμιασε ο καημένος …οι εχθροί που μας μισούνε μακριά μου σε κρατούνε … ο υφυπουργός πρασίνισε από το κακό του, αλλά παγιδευμένος συνέχισε να χορεύει … θα παλέψω να σε πάρω αψηφώντας και το χάρο … ο κόσμος ενθουσιάστηκε τώρα, τον χειροκροτούσε και τον επευφημούσε… στ΄ Αργυρόκαστρο μια μέρα … έγινε πανζουρλισμός. Πολίτες και στρατιώτες, σήκωσαν αυθόρμητα στα χέρια τον διοικητή και τον υφυπουργό και άναψε για τα καλά το γλέντι!  
            Λίγο αργότερα ο υφυπουργός «κατουρημένος» από τη χαρά του, έπιασε παράμερα τον διοικητή για να τον συγχαρεί και να τον χαιρετίσει!  
-            Τι να σου πω Διοικηταρά μου. Πολύ το ευχαριστήθηκα το φετινό το Πάσχα, σε παραδέχομαι. Εμείς οι Ηπειρώτες κι εσείς οι Πόντιοι, να ξέρεις πως έχουμε πολλά κοινά σημεία! Είμαστε πάνω απ΄ όλα πατριώτες! Επ΄ ευκαιρία, πάρε και ετούτο εδώ το σημείωμα, είπε στον διοικητή και του έβαλε ένα χαρτάκι στο χέρι! Δεν είναι τίποτε για σένα να το κάνεις! Μια μικρούλα μόνο «εξυπηρέτηση» είναι στο όνομα μιας μεγάλης φιλίας που ξεκινάει μεταξύ μας από τώρα. Και μην αρχίσεις πάλι να γκρινιάζεις… μέρα που είναι σήμερα!
Χριστός Ανέστη!!!

Γιάννης Β. Δεβελέγκας  

Πέμπτη, 5 Απριλίου 2018

ΠΕΡΙΒΑΛΛΟΝΤΙΚΟ …ΤΕΛΟΣ



            Πριν πενήντα χρόνια στην Πλατεία Συντάγματος, κατακαλόκαιρο. Οι δείκτες της περιβαλλοντικής συνείδησης του νεοέλληνα αγγίζουν το ναδίρ. Ο χώρος μπροστά από τις στάσεις των λεωφορείων και του τρόλεϊ βρομάει απίστευτα! Αν κάποιος κατάφερνε να κάνει περισσότερα από δύο βήματα χωρίς να πατήσει γόπα, σκουπίδι ή τσίχλα, αυτό θα αποτελούσε είδηση! Στο πέτρινο πεζούλι μερικά μέτρα πιο πέρα, δύο πανέμορφες κατάξανθες νεαρές τουρίστριες, σβήνουν βιαστικά τα αποτσίγαρά τους. Προς μεγάλη έκπληξη των ιθαγενών, δεν τα εκσφενδονίζουν προς το πλακόστρωτο με τη χρήση του αντίχειρα και του μεσαίου - τα δάχτυλα του «όπα» δηλαδή - αλλά τα φυλάνε σε μια πλαστική σακούλα για να τα ρίξουν αργότερα, σε κάποιον ακριβοθώρητο κάδο απορριμμάτων!
            Κάποιοι περαστικοί αναρωτιούνται: Τώρα γιατί το κάνουνε αυτό οι ξεπλυμένες; Δεν βλέπουν ότι ο τόπος κάτω είναι γεμάτος αποτσίγαρα; Μας το παίζουνε πολιτισμένες; Μπας και φυλάνε τις γόπες από τσιγκουνιά για να τις ξανανάψουνε αργότερα; Έτσι έχουνε μάθει στην πατρίδα τους ή μήπως το κάνουν από φόβο για το πρόστιμο; Μάλλον τις βάρεσε η ζέστη τις καημένες!
            Είκοσι πέντε χρόνια αργότερα, στην ίδια πλατεία, την ίδια εποχή. Οι δείκτες της περιβαλλοντικής συνείδηση δείχνουν μια ελαφρά βελτίωση, με ολίγη από Ολυμπιάδα. Ο χώρος μπροστά από τις στάσεις των λεωφορείων και του τρόλεϊ, δεν θα μπορούσαμε να ισχυριστούμε ότι λάμπει, αλλά εν πάση περιπτώσει, με κάποια δόση επιείκειας θα λέγαμε ότι είναι υποφερτός! Στο πέτρινο πεζούλι μερικά μέτρα πιο πέρα, δύο πανέμορφες κατάξανθες νεαρές τουρίστριες, αφού καταβρόχθισαν μπόλικα κρουασανάκια με γέμιση μαστίχας Χίου, ακουμπούν τις πλαστικές συσκευασίες δίπλα σε έναν ξεχειλισμένο από σκουπίδια κάδο απορριμμάτων, εκφράζοντας τον αποτροπιασμό τους με μορφασμούς αηδίας, απέχθειας και σιχαμάρας!  
            Κάποιοι περαστικοί αναρωτιούνται: Τώρα γιατί μορφάζουνε έτσι αυτές οι ξενέρωτες; Στην παρτίδα τους δεν είναι τίγκα οι κάδοι στο σκουπίδι, λίγο πριν τους αδειάσουνε τα συνεργεία καθαρισμού; Γίνεται ρε παιδιά να είναι κάποιος τόσο υποχόνδριος όσο αυτές;  Πολύ μυγιάγγιχτες ρε φίλε αυτές οι ξένες!
            Σήμερα, κάπου στην ελληνική επικράτεια εν μέσω γενικευμένης κρίσης! Οι δείχτες της περιβαλλοντικής συνείδηση των ιθαγενών τρελάθηκαν. Χτύπησαν κόκκινο κατόπιν της επιβολής από την κυβέρνηση, του περιβαλλοντικού τέλους της σακούλας! Στο ταμείο ενός σουπερμάρκετ, δύο «ξανθιές» τουρίστριες περιμένουν τον λογαριασμό για να πληρώσουν. Και τότε ακούγεται ο διάλογος που ακολουθεί:
            - Σακούλες δε θα μας δώσετε δεσποινίς; Που θα βάλουμε τα τρόφιμα που αγοράσαμε;
 - Αν θέλετε σακούλες πρέπει να τις πληρώσετε, γιατί είναι πλαστικές και καταστρέφουνε το περιβάλλον!
- Έ τότε βάλτε μας τα τρόφιμα σε χάρτινες ή βιοδιασπώμενες.
- Μόνο πλαστικές έχουμε και πρέπει να τις πληρώσετε γιατί τα χρήματα πάνε για την περιβαλλοντική πολιτική της κυβέρνησης!
- Μα αυτές οι πλαστικές σακούλες που μας δίνετε, έχουν τον λογότυπο του καταστήματός σας και με αυτόν τον τρόπο διαφημίζεστε με τα δικά μας τα λεφτά! Αν θέλετε να σας διαφημίζουμε περιφέροντας τις σακούλες σας, να πληρώσετε εσείς το τέλος!
 - Αν δεν σας αρέσουν αυτές κυρίες μου, μπορείτε να αγοράσετε σακούλες πολλαπλών χρήσεων!
-  Όχι, δεν θέλουμε σακούλες πολλαπλών χρήσεων γιατί δεν τις χρειαζόμαστε. Εξάλλου κι αυτές είναι πλαστικές και καταστρέφουνε το περιβάλλον όπως και οι άλλες. Θέλουμε χάρτινες!
            - Τι να σας πω εγώ κυρίες μου, μια απλή υπάλληλος είμαι. Αν δεν θέλετε σακούλες πλαστικές, πάρτε τα τρόφιμα στην αγκαλιά σας!  
            Κάποιοι ιθαγενείς που περιμένουν στην ουρά του ταμείου αναρωτιούνται: Γιατί γκρινιάζουνε ετούτες οι ξινές; Αφού έτσι κι αλλιώς όλες οι συσκευασίες των τροφίμων στο σουπερμάρκετ είναι πλαστικές, αυτές γιατί ζητάνε χάρτινες για τη μεταφορά τους; Ρε μπας και είναι βαλτές από τα κουαρτέτα για να μας κάνουνε χαλάστρα; Μήπως τη σακουλεύτηκαν οι τροϊκανοί τη δουλειά; Ότι δηλαδή το τέλος, αντί να πάει στο περιβάλλον θα καταλήγει σε διορισμούς, όσο θα πλησιάζουμε σε εκλογές; Τελικά έχουνε δίκιο αδερφέ μου αυτοί που λένε ότι οι ξένες, είναι ξινές, γκρινιάρες, ξεπλυμένες, ξενέρωτες, βαρεμένες, υποχόνδριες, μυγιάγγιχτες και τσιγκούνες. Άσε που μας το παίζουνε εκλεπτυσμένες, με δήθεν …τάχαμου περιβαλλοντικές ανησυχίες!
            Αύριο, σε όλη την επικράτεια: Εν τέλ(η)ει η ιστορία συνεχίζεται μέσα στο ίδιο περιβάλλον! Η παιδεία, η κοινωνική πολιτική, η αλληλεγγύη, η υγεία, η προστασία του περιβάλλοντος και η ανικανότητα του κράτους, απ' ότι φαίνεται θα εξακολουθούν εσαεί να ελαφρύνουν τις τσέπες του λαού και να βαραίνουν αποκλειστικά τις πλάτες του, όσο αυτός δεν αντιδρά!
Τέλος πάντων!!!

Γιάννης Β. Δεβελέγκας

Κυριακή, 18 Μαρτίου 2018

ΞΥΠΝΗΣΕ ΜΕΣΑ ΜΑΣ Η ΕΛΛΑΔΑ


            Μια κουβέντα που ξεκίνησε με αφορμή τον εορτασμό της ημέρας της γυναίκας και τους αγώνες που δόθηκαν για την αξιοπρέπεια, το σεβασμό και για τα ίσα δικαιώματα στην εργασία με τους άνδρες, δεν άργησε να επεκταθεί στην οικονομική κατάσταση που βρίσκεται η χώρα και στις επιπτώσεις της στα εθνικά μας ζητήματα. Για να καταλήξει στο τέλος στο συμπέρασμα, πως οι καιροί απαιτούν οι γυναίκες να κατατάσσονται όπως και οι άνδρες στον Ελληνικό Στρατό! Και τότε, ακούστηκε η παρακάτω ιστορία. Μια ιστορία, που μας διηγήθηκε μία κυρία, κάτοχος δύο πανεπιστημιακών πτυχίων και μητέρα τριών παιδιών, που έκανε καριέρα στο στρατό:
«Τη λύση στο πρόβλημα, τη δώσαμε εμείς οι ίδιες οι γυναίκες που ήμασταν από τις πρώτες εθελόντριες που καταταγήκαμε στον Ελληνικό Στρατό! Δώσαμε μεγάλη μάχη για να αναδειχθούμε μέσα σε ένα ανδροκρατούμενο περιβάλλον που δυσκολεύονταν να μας δεχθεί. Παλέψαμε πολλές φορές, ακόμα και με τον ίδιο μας τον εαυτό! Κι όμως, τα καταφέραμε!   
            Εκείνες τις πρώτες και δύσκολες μέρες στη Μονάδα, ο αξιωματικός που ήταν υπεύθυνος για την εκπαίδευσή μας, μας κάλεσε εμένα και άλλες δύο κοπέλες για να μας ανακοινώσει πως το πρόγραμμα προέβλεπε για πρώτη φορά για τις γυναίκες, μια δύσκολη πορεία δώδεκα χιλιομέτρων σ’ ένα δύσβατο ορεινό δρομολόγιο! Μας ζήτησε μάλιστα, να αναλάβουμε οι τρεις μας, ως μεγαλύτερες στην ηλικία και αρχαιότερες στο βαθμό, την οργάνωση και την εκτέλεσή της. Αλληλοκοιταχτήκαμε αιφνιδιασμένες για λίγα δευτερόλεπτα κι ύστερα απαντήσαμε αποφασιστικά! «Είμαστε σίγουρες πως θα τα καταφέρουμε»!
            Την άλλη μέρα το πρωί, όλα ήταν έτοιμα για το μεγάλο στοίχημα! Χωριστήκαμε σε τρεις διμοιρίες των τριάντα, φορέσαμε τη στολή εκστρατείας, την πλήρη πολεμική εξάρτυση με το κράνος το σακίδιο τις κουβέρτες και όλα τα προβλεπόμενα που παίρνουν και οι άντρες. Αναρτήσαμε το όπλο μας και βγήκαμε από το κτίριο του λόχου στο χώρο αναφοράς.
 Εκεί, μας περίμενε μια μεγάλη έκπληξη! Είχαν μαζευτεί πενήντα με εξήντα κληρωτοί στρατιώτες οι οποίοι είχαν πληροφορηθεί πως θα πηγαίναμε οι γυναίκες για πορεία και μας υποδέχθηκαν με ειρωνικά σχόλια και χειροκροτήματα που συνοδεύονταν με τα γνωστά υποτιμητικά επιφωνήματα. Ευτυχώς όμως αυτό δεν κράτησε πολύ, γιατί μόλις εμφανίστηκε από τη γωνία ο αξιωματικός και τους αγριοκοίταξε, αυτοί το βάλανε στα πόδια!
            Στα δύο πρώτα χιλιόμετρα, παρουσιάστηκαν και τα πρώτα προβλήματα σε μερικές από εμάς, που κιότεψαν και φλέρταραν με το νοσοκομειακό όχημα που μας ακολουθούσε. Όμως, δεν τους το επιτρέψαμε οι υπόλοιπες να αποφύγουν την πορεία και μοιραστήκαμε η κάθε μία από λίγο το φορτίο τους.
Όταν διαπίστωσε ο αξιωματικός μας πως τα πηγαίναμε περίφημα και πως είχαμε υψηλό ηθικό, διέταξε τον υπαξιωματικό ρυθμιστή του βήματος να αποσυρθεί και παραχώρησε σε μας όλη την πρωτοβουλία. Αυτή η κίνησή του να μας εμπιστευτεί μας ενθουσίασε, αλλά από έλλειψη εμπειρίας κάναμε το μοιραίο λάθος και επιταχύναμε αδικαιολόγητα το βάδισμα και το ρυθμό!  
Θα είχαμε αφήσει πίσω μας πάνω από δέκα χιλιόμετρα, όταν επιτέλους το τέρμα της διαδρομής άρχισε να γίνεται ορατό! Την ίδια όμως στιγμή, συνειδητοποιήσαμε με τρόμο, ότι το τελευταίο χιλιόμετρο έπρεπε να το σκαρφαλώσουμε σε μια απότομη πλαγιά, δίπλα από μια απόκρημνη χαράδρα! Κι εμείς; …ήμασταν εντελώς εξαντλημένες! Μας είχαν ήδη εγκαταλείψει οι δυνάμεις μας όταν αντικρίσαμε τον «Γολγοθά», για τον οποίο παρότι είχαμε προειδοποιηθεί, δεν ήμασταν προετοιμασμένες να τον αντιμετωπίσουμε!  
Σαν άρχισε η αναρρίχηση ήμουνα έτοιμη να καταρρεύσω! Οι ώμοι μου πονούσαν αφόρητα και το αριστερό μου χέρι που κρατούσε το όπλο δεν το ένιωθα καθόλου. Και το χειρότερο, το πείσμα και η θέληση να καταξιωθούμε ως γυναίκες που ως εκείνη τη στιγμή με στήριζαν, άρχισαν τώρα πια να υποχωρούν! Για λίγο λύγισα, όταν, καθώς περνούσαμε ανάμεσα από τους καταπράσινους θάμνους που κράταγαν ακόμα πάνω στα φυλλαράκια τους την πρωινή δροσιά, με κυρίευσε μία ακαταμάχητη επιθυμία να φύγω από τη γραμμή και ν΄ ακουμπήσω πάνω στις φυλλωσιές τους το πρόσωπό μου, που έκαιγε αφόρητα από την κούραση και την προσπάθεια!   
Ζήτησα τη βοήθεια της Παναγιάς, να μη το βάλω κάτω. Έφερα το δεξί μου χέρι ως το στήθος και σχημάτισα έναν μικρό σταυρό στα κρυφά, ώστε να μην αντιληφθεί κανείς πως είχα πια περάσει τα όριά μου. Παναγιά μου, είπα, δώσε μου δύναμη! Δεν πρέπει να σταματήσω! Καμιά μας τώρα, δεν έχει το δικαίωμα να εγκαταλείψει!
 Ο χρόνος λες και είχε σταματήσει! Τα πόδια μου μετρούσαν τα βήματα μηχανικά, χωρίς να παίρνουν εντολή από εμένα! Δεν τα ένοιωθα σχεδόν καθόλου!
Γύρισα το κεφάλι και κοίταξα δίπλα μου τις άλλες κοπέλες. Είχαν σφιγμένα τα χείλια και το βλέμμα τους εκλιπαρούσε την εντολή να σταματήσουμε!
Σκέφτηκα πως αν αποτυγχάναμε θα πήγαιναν στράφι, όλα όσα ως τότε είχαμε κατακτήσει! Κοίταξα προς τον τερματισμό απελπισμένα! Μένανε τώρα λιγότερα από διακόσια μέτρα, αλλά μου φαίνονταν ατέλειωτα! Είπα θα πέσω!  
Και τότε, ακούστηκε από τις τελευταίες γραμμές μια ξεψυχισμένη στην αρχή φωνή που όμως όλο και δυνάμωνε… Σε γνωρίζω από την κόψη… ήμουν σίγουρη πως ήταν η Μαρία… του σπαθιού την τρομερή… ήταν παντρεμένη η Μαρία και είχε κι ένα μωράκι… σε γνωρίζω από την όψη… αργότερα μάθαμε πως στην πορεία ήταν ήδη έγκυος στο δεύτερο παιδί της… που με βία μετράει τη γη… η φωνή της ξαφνικά μας φάνηκε κρυστάλλινη… απ’ τα κόκαλα βγαλμένη… σαν κάποιος να έδωσε εκείνη τη στιγμή το σύνθημα αρχίσαμε όλες μαζί να τραγουδάμε τον εθνικό μας ύμνο… των Ελλήνων τα ιερά… ένας αντίλαλος αντήχησε από την άλλη πλευρά της χαράδρας που ακολουθούσε το τραγούδι μας… και σαν πρώτα ανδρειωμένη… κι όμως το τραγούδι που έφτανε στ αυτιά μας από τον απέναντι βράχο δεν είχε καθυστέρηση, δεν ήταν ο αντίλαλός μας. Λες και ήταν οι μανάδες μας αυτές που τραγουδούσαν. Λες και οι γιαγιάδες μας να ήταν αυτές που έσμιγαν μαζί μας τις φωνές τους. Λες και να ήταν ζωντανές, οι άγιες οι σκιές των γυναικών της Πίνδου! … χαίρε ω χαίρε Ελευθεριά!  
Ξύπνησε μέσα μας η Ελλάδα και νικήσαμε»!

Γιάννης Β. Δεβελέγκας


Πέμπτη, 1 Μαρτίου 2018

ΤΟΥΤΕΣΤΙΝ …ΤΡΙΑ ΚΡΕΑΤΟΣΦΑΙΡΙΔΙΑ


            Μια σταγόνα παγωμένου ιδρώτα σχηματίστηκε βίαια, πάνω στο σκαμμένο από το χρόνο μέτωπο της κυρίας Φώφης, καθώς ψηλάφιζε με τα λεπτοκαμωμένα της ακροδάχτυλα, τους δύο κίτρινους φάκελους των ΕΛΤΑ, που είχαν φτάσει λίγο νωρίτερα στη Γραμματεία του Κυβερνητικού Συμβουλίου Εξωτερικών και Άμυνας (ΚΥΣΕΑ)! Δεν χωρούσε καμία αμφιβολία ότι οι φάκελοι αυτοί, έκρυβαν κάποιο τρομακτικό μυστικό, ένα σκοτεινό, ένα άκρως απειλητικό μήνυμα! Ήταν ίδιοι κι απαράλλαχτοι με εκείνον τον μυστηριώδη φάκελο, που είχε αποσταλεί πριν λίγους μήνες στον υπουργό των εξωτερικών, και που όπως είχε διαρρεύσει τότε στον ημερήσιο και στο νυχτερινό ελληνικό τύπο, περιείχε τρεις ολόκληρες σφαίρες!
«Τρεις ολόκληρες σφαίρες!!!», ακούστηκε ξεψυχισμένη η φωνή της τραγικής υπαλλήλου της Γραμματείας, πριν καταρρεύσει δίπλα στο χαλασμένο φωτοτυπικό, έξω από το Πρωτόκολλο!
-            Ρε σεις, η κυρία Φώφη δεν πάει καλά! Έπεσε!
-            Ε! Τι περίμενες να κάνει με τον Θεοδωράκη που έμπλεξε η κακομοίρα! Την πήρε το ποτάμι!
-            Όχι η Φώφη του ΠΑΣΟΚ ρε βλάκα! Για τη δική μας λέω! Για την κυρία Φώφη της Γραμματείας! Μπαΐλντισε η γυναίκα κι έπεσε δίπλα στο φωτοτυπικό!
-            Και τι να κάνουμε ρε σύ τώρα; Μέσα στην αίθουσα είναι ο πρωθυπουργός, οι υπουργοί και οι …υπόλοιποι και συζητάνε κάτι σοβαρά θέματα!  
Ο πιο πάνω διάλογος των υπαλλήλων της Γραμματείας του ΚΥΣΕΑ, έθεσε σε συναγερμό τα ευαίσθητα ώτα του έμπειρου λαγωνικού του υπουργείου της προστασίας του πολίτη, που ήταν επικεφαλής των διακοσίων και πλέον αστυνομικών της προσωπικής φρουράς των υπουργών που συμμετείχαν στο συμβούλιο και που περίμεναν στριμωγμένοι στο παραδίπλα κυλικείο! Έτσι λοιπόν, θεώρησε χρέος του, να επιληφθεί προσωπικά της υποθέσεως και πήρε την πρωτοβουλία:
-            Να μην την πλησιάσει κανείς! έδωσε αμέσως εντολή, συμπυκνώνοντας στον τόνο της φωνής του όλο το κύρος που του προσέδιδαν τα υψηλά του καθήκοντα. Κάτω τα χέρια από την μπαϊλντισμένη! Έχει πάνω της δύο φακέλους, που μου φαίνονται πολύ ύποπτοι! Είμαι σίγουρος πως θα έχουν μέσα τρεις σφαίρες ή τρεις άνθρακες ή ακόμα και τρία εκρηκτικά, σαν αυτά που έστειλαν τον φουκαρά τον Παπαδήμο στο νοσοκομείο!
-            Να ειδοποιήσουμε τον πρωθυπουργό! Είπε τότε ένας άλλος!
-            Αυτό αποκλείεται, παρενέβη ο υπεύθυνος Διευθυντής της αιθούσης του ΚΥΣΕΑ που είχε σπεύσει εν τω μεταξύ στο σημείο του συγκλονιστικού συμβάντος! Το συμβούλιο έχει σήμερα στην ατζέντα του πολύ σοβαρά θέματα! Συζητούν για το Σκοπιανό, τις εχθρικές πράξεις των Τούρκων στο Αιγαίο, τους διωγμούς και την αρπαγή των περιουσιών των Βορειοηπειρωτών, το κυπριακό, την οριοθέτηση της ΑΟΖ και τις απαιτήσεις που εγείρουν οι Αλβανοί για τις περιουσίες των «Τσάμηδων» στην Ήπειρο και την Κάτω ή Νότια ή Παλιά ή τέλος πάντων όπως θα λέμε την Μακεδονία μας μετά τη συμφωνία έργκα όμνες με τα Σκόπια!!!
-            Πολλά λες, του είπε αυστηρά το επικεφαλής λαγωνικό! Προτείνω να ειδοποιήσουμε τους πυροτεχνουργούς;
-            Μα η γυναίκα χρειάζεται γιατρό επειγόντως, είπε κάποιος!
-            Το περιστατικό άπτεται της εθνικής ασφάλειας και χαρακτηρίζεται πολύ σοβαρό! Η μπαϊλντισμένη δεν είναι τίποτε παραπάνω, από μια παράπλευρη απώλεια!  
                   Δεν πρόλαβε να αποσώσει τα λόγια του ο προκαθήμενος των αστυνομικών συνοδείας και εμφανίστηκε φουριόζος ο υπουργός της προστασίας του πολίτη!
-            Μα τι γίνετε εδώ πέρα επιτέλους; Παρατήρησε σε αυστηρό τόνο, περισσότερο ως τον Γκουντέριαν τον θεωρητικό των τεθωρακισμένων της Βέρμαχτ, παρά ως υπουργός της αριστεράς και της προόδου! Τι φωνές είναι αυτές που αναστάτωσαν τη σύσκεψη; Δεν σας είπαν ότι σήμερα συζητάμε πολύ σοβαρά θέματα;
-            Μα κύριε υπουργέ, ψέλλισε με τρεμάμενη φωνή, ο υπεύθυνος διευθυντής της αίθουσας. Αυτή η γυναίκα μπαΐλντισε μόλις πήρε αυτούς τους δύο επικίνδυνους φακέλους και ακούστηκε να λέει πως έχουν μέσα «τρεις ολόκληρες σφαίρες»!
-            Α! Ωραία! Είπε χωρίς να μπορέσει να κρύψει την ευχαρίστησή του ο υπουργός! Είναι οι φάκελοι που περιμέναμε! Αφήστε την μπαϊλντισμένη να αναπαυθεί εκεί που βρίσκεται και φέρτε μέσα τους φακέλους γιατί έχουν σχέση με τα δύο πολύ σοβαρά θέματα που συζητάμε! Ο ένας περιέχει, τρία δείγματα από ειδικές λαστιχένιες σφαίρες που τσούζουν ανυπόφορα και προορίζονται γι αυτούς που εμποδίζουνε τους πλειστηριασμούς!
-            Και ο άλλος κύριε υπουργέ;
-            Ο άλλος έχει δείγματα από συμπυκνωμένα γεύματα σε σχήμα μικροσκοπικού κεφτέ, για τους αστροναύτες της διαστημικής υπηρεσίας NASA HELLAS, που εξαγγείλαμε!
-            Δηλαδή;
-            Δηλαδή συμπυκνωμένες, με ή άνευ χοιρινού, κρεατοποικιλίες! Τουτέστιν …τρία κρεατοσφαιρίδια!
           Κόκκαλο έμεινε, το ...ετερόκλητο ακροατήριο! Ανένηψε ευθύς και η ...μπαϊλντισμένη!!!

Γιάννης Β. Δεβελέγκας          

Τρίτη, 20 Φεβρουαρίου 2018

ΚΑΙ ΠΟΥ ΝΑ ΒΓΑΖΑΜΕ ΠΕΤΡΕΛΑΙΟ…


            Ο Άλκης, παρακολουθούσε έκπληκτος το ποτάμι των διαδηλωτών να κατευθύνεται εξαγριωμένο προς την είσοδο του εργοταξίου, όταν τον πλησίασε αθόρυβα από πίσω ο διευθύνων σύμβουλος της πολυεθνικής εταιρείας που είχε αναλάβει την κατασκευή του τεράστιου υδροηλεκτρικού!
-            Είναι συγκλονιστικό, παρατήρησε ψύχραιμα ο σύμβουλος και κοίταξε προς το μέρος των διαδηλωτών! Όλος αυτός ο κόσμος, αντιστέκεται σθεναρά στην κατασκευή του φράγματος δείχνοντας απίστευτο σεβασμό προς τη φύση και τον άνθρωπο. Πρέπει να παραδεχθούμε ότι στο υπουργείο παιδείας και στα σχολεία μας, γίνεται πολύ καλή δουλειά και ο ελληνικός λαός έχει αποκτήσει αξιοζήλευτη περιβαλλοντική συνείδηση!  
-            Άφησε κατά μέρος τις ειρωνείες, του απάντησε ο Άλκης, χωρίς ωστόσο να μπορέσει να κρύψει την ανησυχία του. Έχουν μαζευτεί χιλιάδες αγανακτισμένοι πολίτες και οι επικεφαλής τους δεν αστειεύονται. Πριν ακόμη ανακοινωθεί το έργο, ξεσηκώθηκαν συντονισμένα όλες οι περιβαλλοντολογικές ενώσεις, οι τουριστικοί πράκτορες, οι πρόεδροι, οι πάρεδροι, οι γραμματείς, οι κομματικοί φαρισαίοι, οι παρατρεχάμενοι, καθώς και πλείστες όσες συλλογικότητες! Μπροστάρης-καθοδηγητής τους, είναι αυτός που έχει το βενζινάδικο εδώ πιο κάτω!
-            Τα ξέρω όλα αυτά, ακούστηκε ψυχρά ο σύμβουλος πίσω από τα σφραγίσματα της οδοντοστοιχίας του και τον κάρφωσε με το διεισδυτικό του βλέμμα. Είναι στο πρόγραμμα αυτές οι αντιδράσεις! Στην Ελλάδα ζούμε! Όλοι αυτοί οι τύποι…  
Ας γυρίσουμε όμως μερικούς μήνες πίσω, για να πάρουμε τα πράγματα από την αρχή. Τότε που ο Άλκης ως νεαρός μηχανικός, κλήθηκε να επιβλέψει τη μεγαλύτερη επένδυση που θα γινόταν «έβερ», στην πιο ορεινή και πιο φτωχή περιοχή της Ελλάδας και της Ευρώπης! Μια επένδυση σχεδιασμένη με τις αυστηρές προδιαγραφές που έχει θεσπίσει η Ευρωπαϊκή Ένωση για την προστασία του περιβάλλοντος και που θα έδινε ώθηση στην οικονομία, ανακουφίζοντας, πέραν των άλλων, αυτούς τους ταλαίπωρους επαρχιώτες που έχουν καταντήσει μίζεροι κι εσωστρεφείς. Ένα τεράστιο υδροηλεκτρικό εργοστάσιο!
Δεν πρόλαβε λοιπόν να ανακοινωθεί το έργο και ο άπειρος και καλοπροαίρετος νεαρός μηχανικός, παρατήρησε πως όλοι «αυτοί οι τύποι», όπως τους αποκαλούσε ο σύμβουλος, εκμεταλλευόμενοι την ελλιπή ενημέρωση των πολιτών και την ανυποληψία του κράτους, άρχισαν συντονισμένα να γυροφέρνουν τα τοπικά κανάλια και τα ραδιόφωνα και να διαλαλούν τις …ανησυχίες τους. Πως δηλαδή, με τις γεωτρήσεις και τις παρεμβάσεις που θα γίνουν στο έδαφος, θα υποστεί μη αναστρέψιμη καταστροφή το περιβάλλον, θα προκληθούν σεισμοί, θα γίνουν σοβαρά τροχαία ατυχήματα, θα φύγουν οι τουρίστες, θα εμφανιστούν οι εξωγήινοι, θα μεταλλαχθεί ο ανθρώπινος εγκέφαλος, θα χάσει η ομάδα το πρωτάθλημα και θα παθαίνει ο κόσμος κάθε τρεις και λίγο ηλεκτροπληξία απ’ τον πολύ ηλεκτρισμό που θα γεμίσει η ατμόσφαιρα!
-            Και που να βγάζαμε πετρέλαιο, μουρμούρισε τελικά ο σύμβουλος, καθώς ο …ετερόκλητος όχλος - όπως συνηθίζεται να λέγονται τελευταία υποτιμητικά, όσοι διαφωνούν με τις κυβερνητικές επιλογές- πλησίαζε τώρα απειλητικά και επιδίωκε πάση θυσία συνάντηση, με τους υπεύθυνους της πολυεθνικής!
-            Δεν έχει εγκατασταθεί ακόμη η εταιρεία. Μπορείτε όμως να έρθετε οι επικεφαλής το απόγευμα στο γραφείο μου στην πόλη, για να …ενημερωθείτε σχετικά, τους εξήγησε με νόημα ο σύμβουλος!
                  
                   Δύο μήνες, μετά από άκρως ρεαλιστικές διαβουλεύσεις:
                   -    Πώς  και σταμάτησαν ξαφνικά οι διαμαρτυρίες; Ρώτησε με περισσή αφέλεια ο Άλκης τον σύμβουλο, καθώς επιθεωρούσε τα μηχανήματα και τα γεωτρύπανα της εταιρείας, που δούλευαν πλέον ανενόχλητα στο εργοτάξιο!
                   -    Έτσι γίνεται μικρέ με τις μεγάλες επενδύσεις, του αποκρίθηκε αυτός! Όλοι οι παλιότεροι θυμόμαστε τον παλλαϊκό ξεσηκωμό που έγινε στα Σπάτα, για να μη κατασκευαστεί εκεί το αεροδρόμιο των Αθηνών. Ξυλοδαρμοί, φανατισμός και διαδηλώσεις επί χρόνια. Και ξαφνικά, όλα γίνανε μέλι γάλα, από τη στιγμή που τα «βρήκανε» με τα οργανωμένα πολιτικά και τα οικονομικά συμφέροντα, αυτοί που υποκινούσαν το λαό! Όταν βέβαια κατασκευάστηκε το «Ελευθέριος Βενιζέλος» και η γύρω περιοχή απέκτησε τεράστια αξία, τότε κατάλαβε ο αφελής λαουτζίκος, πως είχε πέσει θύμα των επιτήδειων και πως τον εκμεταλλεύτηκαν. Και το χειρότερο, τότε συνειδητοποίησε πόσο είχε ζημιωθεί οικονομικά αυτός και τα παιδιά του, από τις σκόπιμες καθυστερήσεις της κατασκευής του αεροδρομίου, για τέσσερις σχεδόν δεκαετίες!
                   -    Κι εδώ; Ρώτησε πάλι με αφέλεια ο Άλκης. Τι έγινε και όλα ηρέμισαν μέσα σε μόλις λίγες μέρες; Πώς έπαψε ξαφνικά να υπάρχει γκρίνια;
                   -    Εδώ τα πράγματα δεν είναι τόσο περίπλοκα νεαρέ μου, όπως συμβαίνει για παράδειγμα με την επένδυση στο Ελληνικό. Εκεί, μέχρι να τακτοποιηθούν οι …λεπτομέρειες με τον εργολήπτη, δεν θα πρέπει να μας εκπλήσσει η απρόσμενη παρέμβαση της δασικής υπηρεσίας ή ακόμα και της αρχαιολογίας!
                   -    Αντίθετα σε μας, συνέχισε, επειδή οι ντόπιοι είναι απίστευτα …πολιτισμένοι και ευαισθητοποιημένοι με τα περιβαλλοντολογικά ζητήματα, πρωτίστως όμως ρεαλιστές, θέλησαν να κλείσει άρον-άρον αυτό το ζήτημα με το υδροηλεκτρικό, για να βρεθεί ο χρόνος στη συνέχεια, να παραγραμματισθούν - όπως διακαώς επιθυμούν -έντονες κινητοποιήσεις για τα αστικά λύματα τα οποία, εδώ και πολλές δεκαετίες, καταλήγουν αντί για τον βιολογικό καθαρισμό στη λίμνη της πόλης τους και την κατάντησαν χαβούζα. Έκλεισαν όπως-όπως το θέμα του υδροηλεκτρικού, για να βρουν χρόνο να διαδηλώσουν και να διαμαρτυρηθούν, για την τριτοκοσμική κατάσταση που βρίσκεται η πόλη τους, με την ελπίδα πως θα εισακουστούν οι απαιτήσεις τους και θα την καμαρώσουν μια μέρα, καθαρή, περιποιημένη και φιλική προς τους πολίτες και τους επισκέπτες της, όπως είναι οι περισσότερες ευρωπαϊκές!                      
                   -    Αλήθεια σύμβουλε, για πες μου, εκείνος ο ζωηρός βενζινοπώλης που πρωτοστατούσε και χτυπιότανε στα κανάλια και στις διαδηλώσεις, που να βρίσκεται τώρα; Λες να κατάπιε τη γλώσσα του;    
                   -    Εκεί κάτω είναι ο τύπος, δεν τον βλέπεις; Φουλάρει τα φορτηγά μας στο εργοτάξιο και δεν του μένει πια χρόνος για τον ακτιβισμό και άλλα τέτοια…

Γιάννης Β. Δεβελέγκας

Πέμπτη, 11 Ιανουαρίου 2018

Η ΕΝΔΟΤΙΚΟΤΗΤΑ ΣΤΟ ΟΝΟΜΑ, ΚΑΙ ΟΙ ΣΥΝΕΠΕΙΕΣ

            Όταν υπηρετούσα την πατρίδα πριν από πολλά χρόνια, είχαμε έναν λοχαγό λεβέντη, για τον οποίο ήμασταν περήφανοι! Μακεδόνας αυτός, συνήθιζε να μας μιλά σε κάθε ευκαιρία για τον Παύλο Μελά, ο οποίος αποτέλεσε υπόδειγμα γενναιότητας και αυταπάρνησης κατά τον Μακεδονικό Αγώνα! Αυτόν τον υπέροχο άνθρωπο, τον συνάντησα πρόσφατα τελείως τυχαία, στην παραλία της Θεσσαλονίκης! Τον κοίταξα στα μάτια, με κοίταξε επίμονα, τον αναγνώρισα πρώτος. Λίγο μετά, βρεθήκαμε να πίνουμε καφέ σε ένα μαγαζάκι στην αρχή της λεωφόρου Νίκης και να συζητάμε για τα παλιά και για τις εξελίξεις στο πρόβλημα της ονομασίας των Σκοπίων που ανακινήθηκε τελευταία:
-            Είχαν περάσει μόλις λίγες μέρες από την πρωτοχρονιά του ενενήντα, άρχισε να θυμάται πρώτος ο λοχαγός. Ένας ολόκληρος χρόνος δηλαδή, πριν τη διάσπαση της Γιουγκοσλαβίας και την ανακήρυξη των Σκοπίων ως ανεξάρτητου κράτους με το όνομα «Μακεδονία». Εκείνο το βράδυ, πήραμε εντολή από τη μεραρχία του Κιλκίς, που ήταν υπεύθυνη να συντηρεί τους πλωτήρες που όριζαν τη συνοριακή γραμμή εντός της λίμνης της Δοϊράνης: «Στα πλαίσια της σχετικής διακρατικής συμφωνίας, να προβείτε άμεσα στην περισυλλογή και την τοποθέτηση στη θέση του, ενός πλωτήρα που παρασύρθηκε από ισχυρούς ανέμους προς τον τομέα της Γιουγκοσλαβίας…».
Έτσι λοιπόν το χάραμα της επομένης, βρεθήκαμε μαζί με έναν πηδαλιούχο υπαξιωματικό του Μηχανικού και τέσσερις κληρωτούς που αποτελούσαν το πλήρωμα της στρατιωτικής λέμβου εφόδου, να κατευθυνόμαστε με ιλιγγιώδη ταχύτητα προς τους τεράστιους λευκούς πλωτήρες που χώριζαν τη λίμνη της Δοϊράνης, σε ελληνικό και γιουγκοσλαβικό τομείς.
            Σαν περάσαμε με τη λέμβο στην απέναντι πλευρά και αρχίσαμε τη διαδικασία της περισυλλογής, μας προσέγγισε απειλητικά και με πρωτοφανή ετοιμότητα, ένα πλήρως επανδρωμένο και εξοπλισμένο σκάφος του γιουγκοσλαβικού λιμενικού σώματος. Ο επικεφαλής τους με εχθρικές χειρονομίες και αμετροέπεια στα ακαταλαβίστικα λόγια της διαλέκτου τους, μας υπέδειξε να απομακρυνθούμε αμέσως από τα χωρικά τους ύδατα! Όταν μάλιστα προσπάθησα να τους καθησυχάσω μιλώντας τους στα ελληνικά πρώτα και μετά στα αγγλικά, αυτοί όχι μόνο δεν ανταποκρίθηκαν, αλλά όπλισαν επιδεικτικά τα τυφέκιά τους και πέρασαν μια δεσμίδα με πυρομαχικά στο πανάρχαιο μυδραλιοβόλο που ήταν πακτωμένο στην πλώρη του σκάφους τους.
            Εκείνη τη στιγμή - συνέχισε ο λοχαγός μου – έφερα ασυναίσθητα στο νου μου την απολογία που είχα κληθεί να υποβάλω μερικές μέρες νωρίτερα, προκειμένου να τιμωρηθώ παραδειγματικά από τους ανωτέρους μου, επειδή βαδίζοντας προς την εκπαίδευση, σας είχα βάλει να τραγουδήσετε το «Μακεδονία ξακουστή…»! Ένα άσμα που η κυβέρνηση του ΠΑΣΟΚ είχε απαγορεύσει να το τραγουδάμε, γιατί θεωρούσε πως ήταν μιλιταριστικό, πως αναπαρήγαγε την εθνική ιδεολογία και πως ήταν εχθρικό προς τις γειτονικές κομμουνιστικές χώρες!
Εν τω μεταξύ, το σκάφος του γιουγκοσλαβικού λιμενικού πλησίασε κι άλλο. «Κύριε Λοχαγέ, καλύτερα να φύγουμε», μου είπε ο πηδαλιούχος και μάρσαρε στο ρελαντί τις πανίσχυρες μηχανές της λέμβου. Τότε κι εγώ, άνοιξα τον ασύρματο που είχαμε μαζί μας και ενημέρωσα σχετικά τον επιτελάρχη της Μεραρχίας. Ξαφνικά, διαπίστωσα πως οι Σκοπιανοί είχανε φτάσει πάρα πολύ κοντά μας. Τόσο κοντά, που ήταν εύκολο να διακρίνουμε στο βλέμμα τους, ένα θανάσιμο μίσος!
Το περιστατικό αυτό, που φανέρωνε την αλλαγή στάσης της γειτονικής μας χώρας και τα πραγματικά αισθήματα των γειτόνων μας, δεν ήταν το μοναδικό! Τα μηνύματα προς την κυβέρνηση και τον πολιτικό κόσμο της χώρας μας, ήταν ανησυχητικά! Εξάλλου, είχε καταρρεύσει ήδη από το ¨89 το «τείχος του αίσχους» στο Βερολίνο, η Ένωση Σοβιετικών Σοσιαλιστικών Δημοκρατιών είχε αποδυναμωθεί δραματικά, και είχαν αρχίσει να εκδηλώνονται εθνικιστικές τάσεις στους λαούς του σιδηρού παραπετάσματος. Ιδιαίτερα, στις χώρες της Βαλτικής, στα Βαλκάνια και στα Σκόπια, τα οποία είχαν εκδώσει ήδη από το 1969 την κατάπτυστη «Ιστορία του (ψευτο)Μακεδονικού Έθνους»!
Γνώριζαν επίσης πολύ καλά, η κυβέρνηση, η αντιπολίτευση και οι αδρά αμειβόμενοι από τα κρατικά ταμεία σύμβουλοί τους, πως από την πλευρά του ΝΑΤΟ και του αμερικανικού παράγοντα - όπως συνέβαινε ως τότε και με το Σύμφωνο της Βαρσοβίας- υπήρχε εντονότατο ενδιαφέρον για την εξασφάλιση, των Υψιπέδων του Κοσσόβου και της Σόφιας, μέσω των οποίων μπορούσαν να ελέγχουν στρατιωτικά, ολόκληρη την περιοχή των Βαλκανίων. Επίσης ήταν γνωστό πως για να υποστηριχθεί και να αξιοποιηθεί πλήρως επιχειρησιακά το υψίπεδο του Κοσσόβου, ήταν απαραίτητος ο έλεγχος του λιμένος της Θεσσαλονίκης και του οδικού-σιδηροδρομικού άξονα που περνούσε από τα Σκόπια. Άρα, ήθελαν (όπως και σήμερα) επειγόντως το κρατίδιο αυτό να βρίσκεται κάτω από Νατοϊκή διοίκηση!
Παρόλα αυτά η Ελλάδα, όχι μόνο αδράνησε και δεν χάραξε ως όφειλε, μια ενιαία εθνική πολιτική που θα έλυνε ευνοϊκά για μας το πρόβλημα, αλλά τα κόμματα και μερικοί πολιτικοί, προσπάθησαν να εκμεταλλευτούν το ζήτημα για μικροπολιτικά και προσωπικά οφέλη. Μέχρι και συλλαλητήρια του ενός εκατομμυρίου πολιτών διοργάνωσαν σ΄ αυτούς εδώ τους δρόμους της Θεσσαλονίκης, για να εκμεταλλευτούν τον πατριωτισμό των Ελλήνων και να αναρριχηθούν και πάλι στην εξουσία, εκείνοι που λίγα χρόνια πριν, απαγόρευαν να τραγουδάμε το εμβατήριο «Μακεδονία» και ανέχονταν να ονομάζεται το νότιο τμήμα της Γιουγκοσλαβίας, με αυτό το όνομα. Ακόμη χειρότερα, υπήρχαν και κάποιοι που ενθάρρυναν τη δημιουργία του κράτους της Μακεδονίας του Αιγαίου με πρωτεύουσα τη Θεσσαλονίκη μας, υπακούοντας τυφλά στις προσταγές του Κρεμλίνου.
-            Σήμερα όμως υπάρχουν ευνοϊκές συνθήκες λοχαγέ μου, του είπα, ώστε να βρεθεί μια δίκαιη συμβιβαστική λύση στο πρόβλημα. Ο Αμερικανός διαπραγματευτής δήλωσε τις προάλλες πως: «Η Ελλάδα θέλει να επιλυθεί το πρόβλημα της ονομασίας, τα Σκόπια όμως καίγονται για λύση».
-            Στην πραγματικότητα αυτοί που καίγονται περισσότερο σήμερα για λύση, είναι το ΝΑΤΟ και τα αμερικανικά συμφέροντα, καθώς τον τελευταίο καιρό προσπαθεί έντονα η Ρωσία να αυξήσει την επιρροή της στη Βαλκανική χερσόνησο. Έτσι λοιπόν, βιάζονται να εντάξουν τα Σκόπια στο ΝΑΤΟ και να τα συνδέσουν οικονομικά και πολιτικά με την Ευρωπαϊκή Ένωση. Είναι τόσο σοβαρό το θέμα για τις ΗΠΑ, που αποκλείεται να έμεινε εκτός ατζέντας κατά την επίσκεψη του πρωθυπουργού μας στον Λευκό Οίκο!
-            Κι εμείς από την άλλη, συνέχισε, φαίνεται πως έχουμε ηγεσίες κατώτερες των περιστάσεων, που είναι πρόθυμες να παραδώσουν το όνομα «Μακεδονία» και να προδώσουν τους προγόνους μας και τα παιδιά μας. Όπως γίνεται εύκολα αντιληπτό, έχουν ήδη ληφθεί οι αποφάσεις και τα κόμματα σπεύδουν να διαχειριστούν την ήττα, με τις λιγότερες κατά το δυνατόν γι αυτά απώλειες!
-            Και μετά;
-            Μετά φίλε μου, με την ενδοτικότητα που δείχνουμε, παίρνουν σειρά, η Θράκη και η Ήπειρος και το Αιγαίο…
            Κάπου εκεί τελείωσε και η συνάντησή μας. Τον αποχαιρέτησα, με αποχαιρέτησε και καθώς τον έβλεπα να απομακρύνεται αγέρωχος προς τον Λευκό Πύργο, έμεινα με τη σκέψη πως: «Όταν υπηρετούσα την πατρίδα, πριν από πολλά- πολλά - πολλά χρόνια, είχαμε έναν …εαυτό λεβέντη, για τον οποίο ήμασταν περήφανοι»!

Γιάννης Β. Δεβελέγκας